On yıllarca betonun ve bir yükseltilmiş otoyolun altında gizli kaldı; Eylül 2005'te yeniden açılmasından bu yana, şehir sakinlerinin ve turistlerin su kenarında, dere ortasındaki bir su düzeneğinin yanından ve Mojeongyo gibi köprülerin altından yürüdüğü bir yer oldu.
Derenin yatağı, şehir çevresinde büyümeden çok önce düzenleniyordu. 1406'dan itibaren Kral Taejong yatağı taratıp iki yanına setler yaptırdı; Aralık 1411'de hükûmet dereye bakmak için geçici bir daire olan Gaecheondogam'ı kurdu. Dere o zamanlar “açık dere” anlamına gelen Gaecheon adıyla biliniyordu; Kral Yeongjo daha sonra bakımını ulusal bir proje hâline getirdi. Bugünkü adını Japon yönetimi döneminde aldı. Kore Savaşı'ndan sonra kıyıları derme çatma evlerle doldu ve 1958'den itibaren dere üstü kapatıldı; bu iş 20 yıl sürdü. Üzerinde 5,6 km uzunluğunda ve 16 m genişliğinde yükseltilmiş bir yol, 1969-1976 yılları arasında aşamalar hâlinde açıldı.
Temmuz 2003'te Belediye Başkanı Lee Myung-bak otoyolu kaldırıp dereyi geri getirmeye başladı. Yıllarca süren ihmal dereyi neredeyse kurutmuştu; bu yüzden Han Nehri'nden ve kollarından ve metro istasyonlarında toplanan yeraltı suyundan alınan günde 120.000 ton suyun dereye pompalanması planlandı. Tarihî Gwangtonggyo ve Supyogyo köprülerinin nasıl restore edileceği ateşli bir tartışma konusu oldu. Derenin yaşamındaki değişim ölçüldü: 2003 ile 2008 sonu arasında bitki türlerinin sayısı 62'den 308'e, balık türleri 4'ten 25'e, kuş türleri 6'dan 36'ya çıktı; dere kenarında sıcaklıklar birkaç sokak ötedeki paralel bir yoldakinden 3,3 ila 5,9 °C daha düşüktür. 2010'da Harvard Üniversitesi Tasarım Yüksek Okulu, restorasyona Veronica Rudge Green Kentsel Tasarım Ödülü'nü verdi.




