Çoğu 1738 ve 1740'ta, nehirlerin seviyesinin altında kalan topraklardan suyu dışarı pompalamak için yapıldı ve Hollandalıların bu alçak toprakları yüzyıllardır nasıl kuru tuttuğunu gösteriyor. Değirmenler ulusal anıt; bölgenin tamamı 1993'ten beri korunan köy manzarası ve UNESCO 1997'de alanı Kinderdijk-Elshout Değirmen Ağı adıyla Dünya Mirası Listesi'ne aldı.
Alblasserwaard'da su sorunu 13. yüzyılda ciddileşti. Wetering denen büyük drenaj kanalları fazla suyu taşıyordu, ama kurutulan toprak çökmeye devam ederken kum birikintileri nehrin seviyesini yükseltti. Değirmenler suyu nehre kadar kaldıramıyordu; bu yüzden suyu orta seviyedeki rezervuarlara pompalıyorlardı. Ardından savaklar, gelgitlere ve mevsimlere bağlı olan alçak su zamanlarında rezervuarları nehre boşaltıyordu.
İki ana sıra var. Nederwaard'ın 1738 tarihli sekiz tuğla değirmeni alçak polderleri, Overwaard'ın 1740 tarihli sekiz ahşap, sekizgen değirmeni ise daha yüksek olanları kuruttu; 1761 tarihli Kleine of Lage Molen ile Alblasserdam'a ait De Blokker grubu tamamlıyor. 19. yüzyılda buharlı pompa istasyonları işin büyük kısmını devraldı; İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, bir yakıt sıkıntısı değirmenleri kısa bir süre yeniden çalıştırdıktan sonra, hepsi kullanımdan çıkarıldı. Overwaard su kurulunun değirmenlerini yıkma planları ulusal siyasete kadar ulaşan bir muhalefetle karşılaştı ve ilk müze değirmen 1950'lerde açıldı.
Değirmenler hâlâ çalışır durumda tutuluyor, ama suyu denetleme işi alanın girişlerinden birinin yanındaki iki elektrikli pompa istasyonuna geçti. Ziyaretçiler yürüyüş ve bisiklet yollarını izleyebiliyor ya da tekneyle değirmenlerin önünden geçebiliyor, bazılarının içine girip değirmencilerle tanışabiliyor, bir sergiyi ve Wisboom pompa istasyonunu gezebiliyor. Alanı 270'ten fazla gönüllüsü olan kâr amacı gütmeyen bir kuruluş işletiyor; bilet gelirleri yel değirmenlerinin ve peyzajın bakımına gidiyor.




