Avusturya Uç Beyi II. Leopold'ün şatolarından birini Lambach Manastırı'ndan gelen Benediktenlere verdiği 1089'dan beri burada keşişler yaşıyor. Manastır, Wachau Kültürel Peyzajı Dünya Mirası alanının bir parçası; Stockeraulu Aziz Coloman ile Avusturya'yı yöneten ilk hanedan olan Babenberglerden birkaçı burada gömülü.
Bugünkü yapı topluluğu 1702 ile 1736 arasında Jakob Prandtauer'in planlarına göre inşa edildi; 1297'de yanmış ve 1683 Türk kuşatması sırasında ağır hasar görmüş ortaçağ manastırının yerini aldı. Melk'in ilimdeki ünü, 1780 ile 1790 arasında İmparator II. Joseph döneminde yaşanan kapatma dalgasından kurtulmasına yardım etti; manastır Napolyon Savaşları'nı ve 1938'deki Anschluss'un ardından gelen el koymaları da atlattı. 1974'teki bir yangın süslemeli salonlara zarar verdi; 1978'den 1995'e kadar süren restorasyonda heykelleri ve sunakları yeniden yaldızlamak için sekiz libre altın kullanıldı.
Manastır, ziyaretin doruk noktaları olarak kiliseyi ve kütüphaneyi gösteriyor. Kilise, Johann Michael Rottmayr ile Paul Troger'in tavan freskleriyle tanınıyor. Kütüphane ortaçağda topladığı ve kopyaladığı el yazmalarıyla ün kazandı; geniş bir barok kitap varlığının yanında pek çok nadir el yazmasını saklıyor. 2019'da bir araştırmacı arşivinde, çok daha sonraki bir kitabın cildinde yeniden kullanılmış, ortaçağ şiiri Der Rosendorn'un 60 dizesinin parçalarını taşıyan, 1300 civarına ait bir parşömen şeridi buldu. Bir merdiven kütüphaneyi kiliseye bağlıyor.
Aynı ziyaret, manastırın müzesine ev sahipliği yapan tören salonlarını ve boyalı tavanıyla restore edilmiş Mermer Salon'u da kapsıyor; manastır ayrıca Stiftspark bahçelerini öneriyor. Umberto Eco, Gülün Adı'ndaki bir karaktere Melkli Adso adını vererek manastıra saygısını gösterdi. Manastıra basamaksız erişim var; hemen yanında elektrikli araç şarj noktaları olan geniş bir otopark bulunuyor. Bir restoran ve bir pavyon kafe de var.




