Burası, MS birinci yüzyılda bugünkü Nîmes olan Nemausus kolonisine yaklaşık 50 km'lik dolambaçlı bir güzergâh boyunca su taşımak için inşa edilen bir Roma su kemerinin köprü bölümüydü. Suların çekildiği dönemde nehirden 49 m yükseklikte duran yapı 274 m uzunluğunda; 1985'te UNESCO Dünya Mirası Listesi'ne alındı.

Su, Uzès'in dışında, Nîmes'te suyun paylaştırıldığı havuzdan yalnızca 17 m yüksekte bulunan bir kaynak olan Fontaine d'Eure'den geliyordu. Roma mühendisleri suyu oraya ulaştırmak için, derin vadilerle yarılmış, çalılarla kaplı tepeler olan Garrigues de Nîmes'in içinden tünel açmak yerine kanalı bu tepelerin doğu ucunun çevresinden kabaca V biçiminde dolaştırdı. Bu köprünün daha da yüksek yapılmak zorunda kalmaması için güzergâh boyunca eğimi değiştirdiler; köprünün kendisi boyunca kanal yalnızca 2,5 cm alçalıyor. Hattın sonunda su, şehirdeki çeşmeleri, hamamları ve özel evleri besliyordu.

Köprü büyük ölçüde harç ya da kenet kullanılmadan kuruldu: Yerel, kırmızımsı ve kavkı parçalarıyla dolu kireçtaşı olan “Pierre de Vers” blokları birbirine öylesine sıkı oturacak biçimde kesildi ki onları yerinde tutan sürtünme ve yerçekimi; bazılarının ağırlığı 6 tona kadar çıkıyor. Taş, yaklaşık 700 metre aşağı akıştaki Estel taş ocağından geldi. Ziyaretçiler, inşaat sırasında iskelenin dayandığı ayaklardan dışarı taşan blokları ve taş ustalarına her taşın nereye ait olduğunu gösteren fronte dextra ve fronte sinistra gibi kazınmış işaretleri hâlâ görebiliyor. Tepedeki kanal yaklaşık 1,8 m yüksekliğinde; suyu hiçbir şey yavaşlatmasın diye içi pürüzsüz biçimde işlenmiş.

4. yüzyıldan itibaren bakımsızlık, mineral kabukların ve köklerin kanalı tıkamasına yol açtı; su kemeri altıncı yüzyıl civarında büyük ölçüde kullanım dışı kalmıştı. Köprü, önce Uzès senyörleri, sonra da Uzès piskoposları için paralı bir geçit olarak kendi masrafını çıkardığı için ayakta kaldı. 1620'lerde Rohan Dükü topçusunu karşıya geçirmek için ikinci katın bir bölümünü oydurdu ve onu ciddi biçimde zayıflattı. 1743–47 yıllarında en alttaki kemerlere yaslanan, Henri Pitot'nun yaptığı bir karayolu köprüsü inşa edildi; III. Napolyon'un 1850'deki ziyaretinin ardından 1855–1858 yılları arasındaki bir restorasyon aşınmış taşları yeniledi ve kanal boyunca yürümeyi mümkün kıldı.

Yüzyıllardır yolcular burada mola veriyor. Ülke turuna çıkan Fransız kalfa taş ustaları adlarını taşlara kazıdı; 1738'de gelen Jean-Jacques Rousseau ile 1884'te gelen Henry James köprü hakkında yazdı. 1996'dan itibaren köprünün çevresi trafikten ve dükkânlardan arındırılarak yayalara bırakıldı; kuzey kıyıda su kemerinin tarihini anlatan, Jean-Paul Viguier'nin tasarladığı bir ziyaretçi merkezi ve müze inşa edildi.