Bunlar, çatıları duada birleştirilmiş iki eli andıracak biçimde eğimli olduğu için bu adı alan gasshō-zukuri evleridir. Ana köy Ogimachi, eyalet sınırının öte yanında, Toyama'daki Ainokura ve Suganuma ile birlikte UNESCO tarafından Dünya Mirası olarak listelenen üç köyden biridir. Alan 1994'te, çevresine ve ekonomisine sıkı sıkıya uyum sağlamış geleneksel yerleşimlerin bir örneği olarak listeye alındı.

Vadi dar ve derindir; her kış bol kar alan, 1.500 metreye varan dağlarla çevrilidir ve 1950'lere kadar dış dünyadan ulaşılması güçtü. Pirinç için düz arazi az olduğundan insanlar karabuğday ve darıyla geçinir; washi kâğıdından, barut için güherçileden ve her şeyden önce ipekböceklerinden para kazanırdı. Bu ticaret evlere de biçim verdi: Dik çatılar karı atar, altlarındaki çatı arası iki ila dört kata bölünür ve buralarda ipekböceği yatakları ile dut yaprakları saklanırdı; güherçile ise zemin katın altında üretilirdi. Büyük evler kalabalık geniş aileler için yapılmıştı.

Ogimachi, Shō Nehri'nin doğusunda, deniz seviyesinden 500 metre kadar yukarıda ve 1.500 metre kadar uzunluktaki bir taraçada yer alır. Tarihî yapıları arasında çoğu geç Edo döneminden geç Meiji dönemine uzanan 59 gasshō üslubu çiftlik evi vardır; hepsinin mahya hattı nehre paralel uzanır ve bu, köye bütünlüklü görünümünü verir. Edo döneminden kalma dar sokaklar, ekili tarlalarla birbirinden ayrılan evleri birbirine bağlar; 1890'da açılmış daha geniş bir yol köyün ortasından kuzey-güney doğrultusunda geçer; köyde bir Şinto mabedi ve iki Jōdo Shinshū tapınağı bulunur.

Çatıların iyi durumda tutulması bugün de köy sakinlerinin yardımlaşmasına, yui denen ortak emek düzenine dayanır. Bir çatının sazı 30 ila 40 yılda bir yenilenirdi; en az üç yıl önceden hazırlanan bu iş günde 200 ila 300 işçi gerektirir, genellikle çatının bir yüzü iki günde kaplanırdı. Evler yangına karşı çok savunmasız olduğu için üç köyde de ayrıntılı yangın söndürme sistemleri vardır ve köy sakinleri kendi itfaiye ekiplerini kurar.

Toyama'nın Gokayama bölgesindeki Ainokura, nehrin çok yukarısında, 400 metre kadar yükseklikte teraslı bir platoda yer alır; gasshō evleri küçük pirinç tarlalarının arasında taş duvarlı teraslara kurulmuştur ve en eskileri 17. yüzyılın sonlarındandır. Üç köyün en küçüğü olan Suganuma'da, güneydeki ormanlık yamaçları karı tutmak için korunan küçük bir platoda dokuz gasshō evi vardır.