Tower Köprüsü 1886 ile 1894 arasında Horace Jones'un tasarımıyla, mühendis John Wolfe Barry tarafından inşa edildi; köprüyü 30 Haziran 1894'te Galler Prensi ve Prensesi açtı. Köprü sık sık, yaklaşık 800 metre yukarı akıştaki bir sonraki geçit olan London Bridge ile karıştırılıyor.

19. yüzyılın sonlarında Doğu Londra (East End) hızla büyüyordu ve London Bridge'in aşağı akışında bir geçide ihtiyaç duyuyordu; ancak sabit, alçak bir köprü yelkenli gemilerin Pool of London'un kalabalık rıhtımlarına girmesini engelleyecekti. Çözüm açılabilen bir köprüydü: Orta açıklık, her biri yaklaşık beş dakikada kaldırılabilecek şekilde karşı ağırlıkla dengelenmiş iki kanada ayrıldı. Taş kaplamanın altında 11.000 tondan fazla çelikten bir iskelet var; taş, Parlamento'nun şart koştuğu gibi köprünün Orta Çağ'dan kalma Kule'nin yanında uyumlu durması için kullanıldı. İki yan açıklık asma köprü olarak sarkıyor.

Yol tabliyesi sürücülere, bisikletlilere ve yayalara açık; nehir trafiği ise hâlâ öncelikli: Bir teknenin geçmesi gerektiğinde karayolu trafiği bekliyor. 30 Aralık 1952'de 78 numaralı hatta çalışan iki katlı bir otobüs, güney kanadı kalkmaya başladığında zaten onun üzerindeydi; sürücüsü gazı kökleyip boşluğun üzerinden aşağıda kalmış olan kuzey kanadına atladı.

Kuleler, yaya yolları ve makine daireleri Tower Bridge Sergisi'ni oluşturuyor. Güzergâh, köprüyü inşa eden mimarları, mühendisleri ve işçileri tanıtan sergilerin bulunduğu Kuzey Kulesi'nde başlıyor ve nehrin yaklaşık 42 metre üzerindeki iki yüksek yaya yoluna çıkıyor. Bu yollar, Pool of London'u ve hemen yanındaki eski kaleyi de kapsayan, şehrin doğusuna ve batısına uzanan geniş manzaralar sunuyor; ikisinde de 2014'te döşenen cam zeminler var ve ziyaretçiler buradan doğrudan aşağıya, yola ve Thames'e bakabiliyor. Güney Kulesi'nden zemindeki mavi bir çizgi, güney bağlantı yolunun altında ayrı bir binada bulunan Viktorya dönemi Makine Daireleri'ne götürüyor.

Bu makine daireleri, 80 yılı aşkın bir süre kanatları kaldıran özgün buhar makinelerini ve hidrolik düzeneğin bir bölümünü barındırıyor: Buhar suyu akümülatörlere pompalıyor, depolanan basınç da kanatları hareket ettiren makineleri çalıştırıyordu. 1974'te sistem yağ kullanan elektro-hidrolik güce dönüştürüldü.