Köprü bir zamanlar 270 metreden uzundu; art arda kısaltılması ve nehir kıyılarının doldurulması sonucunda 204,7 metreye indi. Yapısı, nehir yatağına çakılmış kazıklardan oluşan sehpalara oturan, payandalı üçgen kafes kirişler dizisinden oluşuyor; köprü şehrin simgesi.

Köprünün yanında, adı suyun içinde duran kule anlamına gelen, 34,5 metre yüksekliğinde sekizgen bir kule olan Wasserturm duruyor. Köprüden yaklaşık 30 yıl daha eski; yüzyıllar boyunca hapishane, işkence odası, belediye arşivi ve şehir hazinesi olarak kullanıldı.

Köprüde yürürken ziyaretçiler çatı iskeletine yerleştirilmiş, boyalı üçgen panoların altından geçiyor. Panolar 17. yüzyılda, Karşı Reform döneminde yerel Katolik ressam Hans Heinrich Wägmann tarafından boyandı; St. Leger'in hayatı ve ölümünden St. Maurice efsanelerine kadar Luzern'in ve koruyucu azizlerinin tarihini anlatıyor. Şehir meclisi üyeleri tek tek panoların masrafını karşıladı ve karşılığında armalarını ekleyebildi; her sahneyi bir yazı açıklıyordu. Tahtaların çoğu ladin, birkaçı ıhlamur ya da akçaağaç. Luzern'in ahşap köprüleri, bu tür boyalı çerçevelere sahip olmakta Avrupa'da tekti; Kapellbrücke'nin yanı sıra 16. yüzyıldan kalma Spreuerbrücke'de de vardı, Hofbrücke ise artık yok.

18 Ağustos 1993'te çıkan bir yangın köprüyü neredeyse yok etti; köprünün büyük bir bölümü, resimlerin de üçte ikisi yandı. 158 özgün panodan 147'si o güne kadar ayakta kalmıştı; yangından sonra 47'sinin kalıntıları kurtarıldı ve sonunda 30'u tamamen restore edilebildi. Yeniden inşa edilen köprü 14 Nisan 1994'te yeniden açıldı.