Aslanın gövdesine bir mızrak saplanmış; pençesi, Fransız monarşisinin zambak (fleur-de-lis) armasını taşıyan bir kalkanın üzerinde koruyucu biçimde duruyor, yanında da İsviçre armalı ikinci bir kalkan yatıyor. Üstünde İsviçrelilerin sadakatini ve cesaretini onurlandıran Helvetiorum Fidei ac Virtuti ithafı yer alıyor; alttaki yazıt subayların adlarını sıralıyor ve ölen askerlerin sayısını DCCLX yani 760, hayatta kalanlarınkini CCCL yani 350 olarak veriyor. Anıt 2006'dan beri İsviçre anıt koruması altında.

Anıt, 10 Ağustos 1792'de Paris'teki Tuileries Sarayı devrimciler tarafından basıldığında öldürülen İsviçreli Muhafızları anıyor. Bir İsviçre alayı 17. yüzyılın başından beri Fransız kraliyet hanedanına hizmet ediyordu; o gün kraliyet ailesi saraydan alınarak Yasama Meclisi'ne sığındırıldı ve cephanesi tükenmek üzere olan muhafızlar yenik düştü. Kralın onlara kışlalarına çekilmelerini emreden bir notu günümüze ulaştı; ama emre ancak mevzileri artık tutulamaz hâle gelince uyuldu. Birçoğu çarpışmada öldü ya da teslim olduktan sonra katledildi.

Anıt, saray saldırıya uğradığında Luzern'de izinde bulunan muhafız subayı Karl Pfyffer von Altishofen'in fikriydi. Alay üzerine yazdığı kitap muhafazakâr çevrelerde ses getirdi; 1818'den itibaren anıtın masrafını karşılamak için, çoğu Avrupa kraliyet hanedanlarından olmak üzere halka açık bağış kampanyasıyla para topladı. Anıt 1821'de tamamlandı.

Anıtın mesajı baştan tartışmalıydı. İsviçreli liberaller yabancı bir kral için ölmüş adamların onurlandırılmasına karşı çıktı ve aslanı karşı-devrimci bir ruhun simgesi olarak gördü; bazıları pençelerinden birini kesmekle tehdit etti. 1880'de yazan Mark Twain, ortamı anıtın gücünün bir parçası olarak tarif etti: Aslan, sarmaşıkların sarktığı alçak, dimdik bir yalıyarda yatıyor; berrak bir dere ayağının dibindeki bir gölete akıyor ve oyma, ağaçlarla çimenlerden oluşan sessiz bir köşede, nilüferler arasında suya yansıyor.