Şapeli Fransisken rahipler yaptı; Évora'nın, birçoğu kasabanın birkaç düzine kilisesinin içinde bulunan Orta Çağ mezarlıklarından tahminen 5.000 kişinin kalıntılarını çıkardılar. Ölüler kasabanın sıradan insanlarıydı ve rahipler kemiklerini bilinçli desenler hâlinde dizdi.

Girişin üstündeki bir yazıt ziyaretçileri “Burada olan biz kemikler, sizinkileri bekliyoruz” sözleriyle karşılar. İçeride şapel, 18,7 m uzunluğunda ve 11 m genişliğinde üç bölümden oluşur ve yalnızca sol taraftaki üç küçük açıklıktan ışık alır. Çimentoyla sabitlenmiş kafatasları ve uzun kemikler duvarları ve sekiz sütunun tamamını kaplar; üstteki beyaz boyalı tuğla tonoz ölüm imgeleriyle süslenmiştir. Biri bir çocuğa ait iki kurumuş ceset cam vitrinlerde yatar. Tavan boyunca Vulgata'daki Vaiz kitabından bir dize, “Melior est dies mortis die nativitatis”, uzanır ve ölüm gününün insanın doğduğu günden daha iyi olduğunu bildirir.

Mekânın amacı dehşet uyandırmak değil, ölümlülük üzerine düşündürmektir. Sütunlardan birinde eski bir ahşap çerçeve, 1845-1848 arasında Aziz Franciscus Kilisesi'nin bağlı olduğu São Pedro cemaatinin rahipliğini yapan Peder António da Ascenção Teles'e atfedilen bir şiiri taşır. Şiir aceleci bir yolcuya seslenir, onu durup bu hayattan şimdiye kadar kaç kişinin geçip gittiğini düşünmeye çağırır ve burada ne kadar uzun durulursa o kadar ileri gidildiği paradoksuyla biter. Kafataslarının bir kısmında sonraki ziyaretçilerin kazıdığı yazılar vardır.