Carmo Asansörü olarak da bilinir; kafes kulenin içinde yükselen, ahşap kaplı, aynalı ve pencereli iki kabini vardır. Tepedeki bir yaya geçidi asansörü yukarı şehre bağlar.

Baixa ile Largo do Carmo arasında gidip gelmek uzun zamandır yokuş tırmanmak demekti ve 1874'ten itibaren birçok proje öne sürüldü. Hayata geçirilen proje, Porto'da Fransız bir ailenin çocuğu olarak doğan mühendis Raoul Mesnier du Ponsard'a aitti; Ponsard ortaklarıyla birlikte imtiyazı üstlenmek üzere 1899'da Empresa do Elevador do Carmo'yu kurdu. Kral Carlos demir köprüyü 1901'de açtı, kabinler de 10 Temmuz 1902'de yolcu taşımaya başladı. Asansör önce buharla çalıştı, 1907'de elektriğe geçirildi; daha sonra şehrin tramvay şirketi Carris'e devredildi. Asansörün yüzüncü yılı olan 2002'de asansör ile Lavra, Glória ve Bica füniküler hatlarının tümü Ulusal Anıt ilan edildi.

Kule, her biri iki direkten oluşan dört sütunun üzerinde durur ve çift kat demir kirişlerden bir kafesle desteklenir. Makine dairesi kulenin tabanındadır; kabinlerin yanında, her katta farklı desenli iki döner merdiven yükselir. Asansör yapıldığında demir yeni bir malzemeydi ve süslemeli yapısı 1900 civarındaki yılların mühendisliğe duyduğu güveni yansıtır.

En üst kat bir seyir terasıdır. Buradan aşağıdaki Baixa, nehir, São Jorge Kalesi ve D. Maria II Ulusal Tiyatrosu görülür. Üst çıkıştaki demir bir kapı, Carmo Manastırı'nın kalıntılarının yanında Largo do Carmo'ya açılır; ötede Bairro Alto semti, São Roque Kilisesi ve Trindade bulunur. Aşağıda ise kuzeyde Rossio, güneyde Praça do Comércio ve nehir uzanır.