Burun, anakara Portekiz'in ve kıta Avrupası'nın en batı ucunu belirliyor; alandaki bir anıtta koordinatlarının yazılı olduğu taş bir levha var. Romalılar buraya Promontorium Magnum derdi; yelkenli gemiler çağının denizcileri ise burayı Lizbon Kayası olarak bilirdi.

Deniz feneri Farol do Cabo da Roca 1772'de çalışmaya başladı; kireçtaşıyla karışık granit kaya bloklarından oluşan bir çıkıntının üzerinde, denizden 165 metre yükseklikte duruyor. Çevresinde yarlar 100 metreden fazla dikine suya iniyor. Bu yarlar eski volkanik Sintra kütlesinin en batıdaki son kalıntısı; kıyı boyunca kayaçlar değişiyor: Kuzey yakasında gül rengi granitten daha güneyde siyenite; yakınlarda gabro-diyorit ve volkanik breş, granitin içine sıkışmış kireçtaşı ceplerini de görmek mümkün.

Burun, Sintra-Cascais Doğal Parkı'nın içinde. Buradaki bitkiler tuza ve rüzgâra karşı alçak kalıyor; zeminin büyük kısmını bugün, yerlilerin bir zamanlar örtü bitkisi olarak diktiği ve o zamandan beri burnun üzerine yayılan sürünücü bir sukulent olan Carpobrotus edulis halı gibi örtüyor. Göçmen kuşlar ve deniz kuşları yarlarda ve korunaklı koylarda dinleniyor. Okyanus iklimi ılıman tutuyor: Yazlar serin ve neredeyse kuru ama çoğunlukla sisli; temmuz ve ağustos en rüzgârlı aylar, eylül ise genellikle temmuzdan daha sıcak; kışlar yağmurlu geçiyor.