Malikâne, UNESCO'nun Dünya Mirası listesindeki Sintra Kültürel Peyzajı'nın içinde yer alıyor.
Carvalho Monteiro araziyi 1892'de Portolu tüccarlar olan Regaleira Vikontesi'nin ailesinden satın aldı ve dört hektarlık alanı yeniden düzenlemesi için İtalyan mimar Luigi Manini'yi tuttu. Manini Roma, Gotik, Rönesans ve Manuel üsluplarını harmanladı; Monteiro da araziyi Gül Haççılardan, Tapınak Şövalyelerinden, Masonluktan ve simyadan alınmış simgeler taşıdığı söylenen yapılarla doldurdu. 1942'de Waldemar d'Orey satın aldıktan sonra bir aile evi olarak kaldı; 1987'de onu kapalı tutan Japon Aoki Corporation'a geçti. Sintra Belediyesi 1997'de malikâneyi satın aldı, restore etti ve Haziran 1998'de ziyarete açtı.
Sarayın cephesi, sekizgen bir kulenin çevresinde Gotik kule külahları, çörtenler ve oyma sütun başlıklarıyla dolu. İçeride, bodrumdaki hizmetkâr odalarından ve mutfaktan yukarıdaki sahibin çalışma odasına kadar beş kat var; ziyaretçiler malikâne turunun bir parçası olarak, üst duvarları boyunca Portekiz hükümdarlarının portrelerinin sıralandığı Krallar Odası gibi odaların bulunduğu asil katı görüyor. Ana cephenin karşısındaki küçük Regaleira Şapeli (Capela da Santíssima Trindade) freskler, vitraylar ve alçı işleriyle süslü; zemininde armiller küre ile pentagramlarla çevrili İsa Tarikatı Haçı görülüyor.
Park, Monteiro'nun ilkel olana duyduğu ilgiyi yansıtıyor: Alt kesimdeki düzenli koruluk, yukarılarda bilerek vahşi bırakılmış bir bitki örtüsüne dönüşüyor; aralarından patikalar geçiyor, yer yer banklar, Bolluk Çeşmesi, İbis Çeşmesi ve Muhafızlar Kapısı karşınıza çıkıyor. Yerin altında bir tünel ağı, aralarında Regaleira Kulesi'nin altındaki Meryem Mağarası, Doğu Mağarası ve Leda Mağarası'nın da bulunduğu mağaraları birbirine bağlıyor; ziyaretçilerin basamak taşlarının üzerinden geçtiği Şelale Gölü'ne ve şapelin kriptasına çıkıyor.
En bilinen öğe İnisiyasyon Kuyusu: Hiçbir zaman su için yapılmamış, ters çevrilmiş bir kule gibi işleyen bir kuyu; dokuz kollu, duvarlarında küçük nişler bulunan 27 metre derinliğinde sarmal bir merdiven, Tapınak Şövalyeleri haçıyla işaretlenmiş taş bir pusulada son buluyor. Dokuz kol, Tapınak Şövalyeleri'nin dokuz kurucusuna ya da Dante'nin Cehennem'indeki cehennem katlarına bir gönderme olarak yorumlandı. Gözleri bağlı adayların kuyuya inip karanlık tünellerde gün ışığına doğru yollarını bularak şapelde son buldukları düşünülüyor. Halka biçimli katlar arasında düz merdivenleri olan ikinci, daha küçük bir kuyu da Bitmemiş Kuyu diye biliniyor.




