UNESCO'nun Dünya Mirası listesine aldığı Porto tarihî merkezinde, Aziz Franciscus Kilisesi'nin yanında duruyor; 1982'den beri Ulusal Anıt.
Alan bir zamanlar Aziz Franciscus Manastırı'na aitti; manastırın revaklı avluları 1832'de Liberal Savaşlar sırasında yandı, kilise ise ayakta kaldı. Kraliçe II. Maria harabeleri 1841'de Porto tüccarlarına verdi; inşaat 1842'de yerel mimar Joaquim da Costa Lima Júnior'un planlarıyla başladı. Mimar, şehirde Aziz Antonius Hastanesi ve İngiliz Ticaret Evi (English Factory) gibi yapılarda zaten görülen Palladyo üslubundan yararlandı. Binanın kabuğu büyük ölçüde 1850'ye kadar tamamlandı, ama iç mekânın bezenmesi 1910'a kadar sürdü ve bir dizi mimar ve sanatçıyı işe kattı.
İçerideki ilk mekân, Tomás Soler'in 1880'den sonra tasarladığı demir ve camdan sekizgen bir kubbeyle örtülü Uluslar Avlusu (Pátio das Nações); kubbenin tabanı çevresinde Portekiz'in ve 19. yüzyılda ticaret yaptığı ülkelerin armaları boyalı. Arkada, Gustavo Adolfo Gonçalves e Sousa'nın 1868'de yaptığı görkemli bir merdiven, iki heykeltıraşın, António Teixeira Lopes ve António Soares dos Reis'in büstlerinin önünden, António Ramalho'nun tavan fresklerinin altında üst katlara çıkıyor.
Üst katta Mahkeme Salonu, Meclis Salonu ve Altın Salon, José Marques da Silva'nın mobilyalarıyla döşenmiş ve João Marques de Oliveira ile José Maria Veloso Salgado'nun alegorik tablolarıyla süslenmiş. Binanın en gözde mekânı, Gonçalves e Sousa'nın 1862'den 1880'e kadar o dönemde moda olan Mağribi Canlandırma üslubunda üzerinde çalıştığı Arap Salonu; Porto'nun devlet başkanlarını ve öteki seçkin konukları ağırladığı salon olarak kullanılıyor.




