Tasarımı John of Hainaut çizdi; kule 1321'den 1382'ye kadar Aziz Martin Katedrali'nin, yani Dom Kilisesi'nin parçası olarak yükseldi. Katedral bitmeden para tükendi; 1 Ağustos 1674 gecesi bir hortum tamamlanmamış nefi yıktı, kule ise ayakta kaldı. O zamandan beri kule ve kilise ayrı duruyor; meydandaki renkli taş döşeme yıkılan bölümün hatlarını gösteriyor.

Tasarım, çok daha hafif, açık bir fenerle taçlanan iki kare bloktan oluşuyor ve görünürde payanda yok. 1382'de tamamlandığında 109 metre yüksekliğindeydi; 1910'daki restorasyon çalışmaları yüksekliğini artırdı. Herkes beğenmedi: Vaiz Geert Groote projenin kibirli, fazla yüksek ve fazla pahalı olduğuna itiraz etti. Kule aynı anda birkaç işe yarıyordu: Çanları, birinci katta Utrecht Piskoposu'na ayrılmış bir şapeli ve şehri gözetleyen kule bekçisinin odalarını barındırıyordu. 1836'daki bir fırtına en üst katı ağır hasara uğrattı ve beş yıl süren bir restorasyondan önce kulenin yıkılması ciddi olarak tartışıldı.

Çanlar ziyaretin büyük bir parçası. Kulede toplam 32 ton ağırlığında on dört çalma çanı asılı; Geert van Wou 1505'te on üç çanlık bir takım döktü, bunların en büyüğü Salvator 8 ton ağırlığında. Utrecht Çancılar Loncası üyeleri çanları hâlâ elle çalıyor. Bunların üzerinde, 1664'te kardeşler Pieter ve François Hemony'nin çanlarıyla kurulan ve 1972'de 50 çana genişletilen bir carillon var; müzisyen Jacob van Eyck, kulede henüz daha eski bir çan takımı varken, 1625'te çancı oldu.

Rehberli turlar ziyaretçileri 465 basamak tırmanarak tepeye çıkarıyor; açık havada buradan hem Amsterdam hem Rotterdam görülebiliyor. Her Kral Gecesi kule kırmızı, beyaz ve mavi ışıkla aydınlatılıyor, tepedeki fener ise bir taç gibi turuncu parlıyor.