Büyük Sfenks inşa edilmedi; doğrudan platonun kireçtaşı ana kayasından, çevresindeki piramitler için taş çıkarılan aynı kayadan oyuldu. Pençelerinden kuyruğuna 73 m, tabanından başının tepesine 20 m, arka kalçalarında ise 19 m genişliğindedir ve Memfis Nekropolü Dünya Mirası alanına dahildir.

Arkeolojik kanıtlar onu MÖ 2600 ile 2500 arasına, Eski Krallık'a, Büyük Piramit'i yaptıran Keops'un ya da ikinci piramidi yaptıran oğlu Kefren'in saltanatına yerleştirir; kimin yüzünü taşıdığı hâlâ tartışılıyor. Kefren'in vadi tapınağının ve geçit yolunun yanında yer alır; gövdesinin çevresinden kesilen taş, önündeki bir tapınakta kullanıldı ve bu tapınak da çevre alanı gibi hiç bitirilmedi. Özgün adı bilinmiyor. Yeni Krallık'ta güneş tanrısı Hor-em-akhet, yani “Ufkun Horus'u” olarak tapınıldı ve II. Amenhotep heykelin kuzeydoğusunda ona bir tapınak yaptırdı; “sfenks” adı daha sonra Yunanlılardan geldi, Arapça adı Ebu'l-Hevl ise “dehşetin babası” anlamına gelir.

Kum Sfenks'i defalarca gömdü, zaman zaman omuzlarına kadar. Yaklaşık MÖ 1400'de genç Prens IV. Thutmose ön pençelerini kazıp çıkardı ve aralarına Rüya Steli'ni dikti: Sfenks'in, onu kumdan kurtarırsa rüyasında kendisine tahtı vaat ettiğini anlatan granit bir levha. Stel hâlâ pençelerin arasında durur. MS birinci yüzyılda pençelere inen 12 metreden geniş bir merdiven yapıldı; 1817'de Giovanni Battista Caviglia ilk modern kazıyı yönetti ve göğsü tamamen ortaya çıkardı.

Yüzün burnu yok. Burun kemerine ve burun deliğinin altına çakılmış çubuk ya da keski izleri, burnun bilerek koparıldığını gösterir; burun 10. yüzyılda zaten hasarlıydı. Napolyon'un askerlerinin onu topla vurup düşürdüğüne dair bilinen hikâye bir efsanedir. Pençelerin arasında törensel bir sakalın parçaları bulundu; yüzde hâlâ kırmızı boya izleri görülebilir, gövdenin başka yerlerinde de sarı ve mavi bulundu. Yani heykel bir zamanlar canlı renklerle boyalıydı.

Kayanın kendisi düzensizdir. Bacaklar ve gövdenin en alt kısmı som ana kayadır; gövdenin ortasındaki daha yumuşak katman rüzgâr ve savrulan kumla kötü biçimde aşınmıştır; baş ise daha iyi dayanmış, daha sert bir kireçtaşından oyulmuştur. Onarımlar da kendi izlerini bıraktı: Başlığın bir kısmı 1926'da düştükten sonra 1931'de başlıkla boyun arasına beton bir yaka eklendi; taş kaide 1980'lerde ve 1990'larda yeniden yenilendi.