Burası, savaş, yangın ve yıldırım onu bir kabuğa dönüştürene kadar Ren Palatina kontlarının merkeziydi. 17. ve 18. yüzyıllardaki yıkımın ardından ancak kısmen yeniden yapıldı; 19. yüzyıldan beri dünyanın dört bir yanından gelen gezginler, onun yıkık duvarlarında Romantik Almanya'nın özünü gördü. J. M. W. Turner 1817'den 1844'e kadar kasabaya defalarca döndü ve şatoyu pek çok kez resmetti; resimlerinde onu tepede gerçekte olduğundan çok daha yükseğe yerleştirdi.

1303'te burada, Jettenbühl'de, bir alt kale bulunuyordu; prens-seçiciler onu genişletip tahkimli bir saraya dönüştürmeyi sürdürdü. V. Friedrich, İngiltere kralının kızı Elizabeth Stuart'la evliliğinin pahalı şenlikleri için Elisabeth kapısını yaptırdı; Salomon de Caus da çiftle birlikte İngiltere'den geldi. Kısa süre sonra, önce yamacın yeniden biçimlendirilmesini gerektiren devasa bir bahçe olan Hortus Palatinus üzerinde çalışmalar başladı. Friedrich'in 1619'da Bohemya tacını kabul etmesi Otuz Yıl Savaşları'nı Heidelberg'e getirdi; General Tilly 1622'de kasabayı ve şatoyu ele geçirdi. Büyük İttifak Savaşı'nda daha kötüsü yaşandı: Fransız birlikleri Mart 1689'da çekilirken şatoyu ateşe verdi ve Şişman Kule'nin ön yüzünü havaya uçurdu; 1693'te de ayakta kalan kuleleri ve duvarları mayınlarla havaya uçurdular. 1720'de saray Mannheim'a taşındı; 24 Haziran 1764'te yıldırım iki kez düşüp yapıları yeniden alevlere boğunca prens-seçici Karl Theodor geri dönme planından vazgeçti.

Kalıntılar onlarca yıl taş ocağı olarak kullanıldı; ta ki şatonun eskizlerini yapmaya gelip bir daha hiç ayrılmayan ve hayatının son 54 yılını Heidelberg'de geçiren Fransız kont Charles de Graimberg onların savunuculuğunu üstlenene dek. Kont, korunmaları için Baden hükûmetiyle mücadele etti, kent halkının taş götürmesini engellemek için Cam Kanat'tan nöbet tuttu, kalıntıları turist çeken baskılarla belgeledi ve Kurpfälzisches Museum'un çekirdeğini oluşturan buluntuları topladı. Daha sonra bir komisyon şatonun yeniden yapılmak yerine harabe olarak korunmasına karar verdi; bu yüzden yalnızca Friedrichsbau, 20. yüzyıla girerken Karl Schäfer tarafından restore edildi.

Ziyaretçiler kısmen doldurulmuş bir hendeğin üzerindeki taş köprüden geçip 1528 tarihli ana kapıdan ön avluya giriyor. Mimar Johannes Schoch'un 1601 ile 1607 arasında Prens-seçici IV. Friedrich için yaptığı Friedrichsbau'nun cephelerinde prens-seçicilerin atalarının heykelleri var; zemin katta saray şapeli, üst katlarda prensin odaları bulunuyor. Yapı 1693 ve 1764 yangınlarından şatonun en iyi korunmuş bölümü olarak çıktı. Yanında Gläserner Saalbau'nun kemerli balkonları ve Ottheinrichsbau'nun avluya bakan cephesi duruyor. Bahçelerde, yıkık bir kuşhane duvarındaki taş bir levhada Marianne von Willemer'in Goethe'yle son buluşmasına dair dizeleri yer alıyor; Yukarı Prens Çeşmesi ise Karl Philipp'in monogramını ve 1738 tarihini taşıyor.

Şatonun klasik rehberli turlarını, okul tatillerinde altı ila on yaş arası çocuklar için el işi etkinlikleri içeren tematik turlar ve aile turları tamamlıyor. Şato, III. Karl Philipp'in şatonun şarap stoklarının başına getirdiği ve sonradan şehrin gayriresmî maskotu olan saray soytarısı Perkeo ile de anılıyor.

Nasıl gidilir

Eski şehirdeki Kornmarkt'tan Königstuhl'un zirvesine tırmanan Heidelberger Bergbahn füniküleri, ara istasyonlardan birinde şatoda duruyor. Şatoya çıkan bir yaya yolu, kontun eski evi olan Graimberg Sarayı'ndan başlıyor.