Botanikçi E. J. H. Corner'ın önderliğindeki Royal Society keşif gezilerinin ardından 1964'te Sabah'ın ilk parkı olarak ilan edildi; Aralık 2000'de UNESCO Dünya Mirası Listesi'ne alındı. Park merkezi, parkın güney sınırında, bin beş yüz metrenin üzerinde bir yükseklikte duruyor; Kota Kinabalu'ya asfalt yolla yaklaşık doksan kilometre uzaklıkta.
Burada yokuş yukarı yürümek, bir dizi orman tipinden geçmek demek. Parkın yaklaşık %35'ini, çoğunlukla kuzey ve doğuda kaplayan ova dipterokarp ormanında boyu 50 metreye varan ağaçlar ve maymunları, misk kedilerini ve boynuzgagaları besleyen incir ağaçları var. Yaklaşık 1.200 metrenin üzerinde yosun, eğrelti otu ve orkidelerle örtülü meşe, kestane ve kozalaklılardan oluşan daha alçak bir orman örtüsü başlıyor; yaklaşık 2.200 metrenin üzerinde ise sis, Low's rhododendron gibi sarı çiçek açan orman güllerinin yetiştiği bir bulut ormanını besliyor. Yaklaşık 3.300 metreden itibaren ağaçların yerini alçak, eğri büğrü çalılar, otlar ve çıplak granit alıyor. Parkın yaklaşık %16'sı ultramafik topraklarda; burada ibrik bitkileri Nepenthes rajah ve N. villosa ile terlik orkidesi Paphiopedilum rothschildianum gibi bu topraklara uyum sağlamış bitkiler yetişiyor.
Sabah Parks, parkın florasını 5.000-6.000 damarlı bitki türü olarak tahmin ediyor; bunlar arasında 78 incir, 81 palmiye, 45 yabani zencefil türü ve iki Rafflesia türü var. Güve ve kelebeklerin sayısı da sırasıyla yaklaşık 1.000 ve 600 türü buluyor. Primatlar arasında orangutanlar ve jibonların yanı sıra tarsiyerler, yavaş lorisler ve yaprak maymunları var; kara sivri fare, Kinabalu sivri faresi ve Thomas cüce sincabı gibi endemik türler de burada yaşıyor. Kuşlar, gergedan boynuzgagasından yüksek yamaçların dağ karatavuğuna kadar uzanıyor. Sülükler ve solucanlar bile buraya özgü: Kinabalu dev kırmızı sülüğü ve Kinabalu dev solucanı bu parkta bulunuyor.
Park merkezindeki Koruma Merkezi, park yönetimini, araştırmayı ve eğitimi bir araya getiriyor ve Jeopark Galerisi'ni barındırıyor; yakınında bir Botanik Bahçesi ve rehberli doğa patikaları var. Merkez alanındaki konaklama seçenekleri hostellerden dağ evlerine kadar uzanıyor. Yaklaşık 40 km ötede, yaklaşık 400 metre yükseklikte daha ılık bir ova ormanında bulunan Poring, adını dev bir bambudan, Gigantochloa levis'ten alıyor. Buradaki kükürtlü kaplıcalar ilk kez İkinci Dünya Savaşı sırasında hamam olarak düzenlendi; çevresinde bir Kelebek Çiftliği, bir Orkide Koruma Merkezi, bir Rafflesia Bahçesi ve başka bahçeler var. Patikalar iki şelaleye gidiyor: kaplıcalara yaklaşık 1 km uzaklıktaki Kipungit ve yol üzerinde bir yarasa mağarası bulunan, yaklaşık 3,4 km ötedeki Langanan.
Park, ana dağın çok ötesine uzanıyor. Ranau kasabasına yaklaşık 45 km uzaklıktaki Monggis istasyonu, yaklaşık 200 metreden yükselen bir arazinin üzerinde 2.580 metreye ulaşan ve ultrabazik topraklarında zengin bir floraya ev sahipliği yapan Tambuyukon Dağı'nın başlangıç noktası. Kota Belud'da 1992'de kurulan istasyon, Kemantis Şelalesi'ne giden patikasıyla biliniyor; Kota Marudu'da Serinsim ve Kinarom nehirleri arasındaki Serinsim ise yerel rehberli ziyaretler için bir üs.




