Abdurrahman 929'da kendini halife ilan etmişti; yeni kentin bu rütbeyi rakiplerine, Kuzey Afrika'daki Fatımi halifelerine ve Bağdat'taki Abbasilere karşı sergilemesi amaçlanıyordu. Adı “parlayan kent” anlamına gelir. UNESCO 2018'de alanı “Halifelik Kenti Medina Azahara” adıyla Dünya Mirası Listesi'ne aldı.
Çalışmalar 936–940 yıllarında başladı ve 976'ya kadar hüküm süren oğlu II. Hakem döneminde sürdü. Kentte kabul salonları, bir cuma camisi, yönetim binaları, soyluların evleri, bahçeler, bir darphane, atölyeler, kışlalar ve hamamlar vardı; su kentin içine su kemeriyle getiriliyordu. II. Hakem'den sonra, Almanzor olarak bilinen güçlü hâcib Mansur yönetimi kendi saray kentine taşıdı; 1010 ile 1013 arasında, bir iç savaş sırasında Medinetü'z-Zehra yağmalandı. Sonraki yıllarda insanlar taşlarını taşıdı, kalıntıları toprağa gömüldü; kazılar ancak 1911'de başladı.
Kent, yamaca üç teras hâlinde yerleştirilmiş 112 hektarlık bir dikdörtgendi; böylece en üstteki saraylar resmî bölgeye, onun aşağısında da kasabaya, camiye ve Guadalquivir vadisine bakıyordu. Yalnızca yaklaşık 10 hektarı kazılmış ve kısmen restore edilmiştir; ama bu kısım ana sarayları kapsar ve ziyaretçilerin dolaştığı yer de bu üst bölümlerdir. Giriş, bir zamanlar Bab el-Cibal ya da Dağlar Kapısı olan Kuzey Kapısı'ndandır; kapı, doğuda yönetim bölgesi ile batıda halifenin yaşadığı Dar el-Mülk arasına açılır.
Buradan yollar, aralarında yeniden birleştirilmiş Meleagros Lahdi'nin de bulunduğu Roma heykellerinin ele geçtiği Payeler Avlusu'nun revakından ve avlu revakı yeniden yapılmış Cafer'in Evi'nin önünden geçer. En zengin yapı, III. Abdurrahman'ın konuklarını kabul ettiği Salón Rico'dur; 953 ile 957 arasında yapıldı ve 1946'daki kazısından sonra yeniden kuruldu. İçeride ince sütunlar üzerindeki at nalı kemer sıraları onu üç nefe böler; duvarlar arabesk ve hayat ağacı motifli oyma kireçtaşı panolarla kaplıdır. Halife arka duvara yaslanarak otururdu; salonun oranları, başını çevirmeden salonun bütün genişliğini görebileceği biçimde ayarlanmıştı.
Salonun önünde Yukarı Bahçe yapay bir teras üzerine yayılır; yürüyüş yollarıyla dört çukur tarha bölünmüştür ve Salón Rico ile ortadaki bir köşk suya yansısın diye yerleştirilmiş 19'a 19 metrelik büyük bir havuzu vardır. Daha doğuda Aşağı Bahçe ile tören kapısından birkaç dönüşle yükselen, atlı konukların çıkabileceği kadar yumuşak eğimli büyük rampa uzanır. Alanın kenarında, kalıntılardan görülen manzarayı bozmamak için alçak ve büyük ölçüde yeraltında inşa edilmiş arkeoloji müzesi 2009'da açıldı; Nieto Sobejano Arquitectos'un tasarımı 2010'da bir Ağa Han Mimarlık Ödülü kazandı.




