Endülüs Emevî Emirliği'nin kurucusu I. Abdurrahman camiyi 785'te yaptırdı; Roma ve Vizigot yapılarından alınan sütunlar ve başlıklar sayesinde cami yaklaşık bir yılda tamamlandı. Kastilya Kralı III. Ferdinand kenti 1236'da alınca yapı Meryem Ana'ya adanmış bir katedrale dönüştürüldü; katedral kurulu o yıldan beri yapıya bakıyor ve burada hâlâ her gün ayin yapılıyor. 1984'te UNESCO Dünya Mirası oldu.

Sonraki hükümdarlar özgün kemerleri tekrarlayarak camiyi genişletmeyi sürdürdü. II. Abdurrahman 833 ile 848 arasında harimi sekiz bölüm uzattı; III. Abdurrahman avluyu yeniden yaptı ve 958'de tamamlanan ilk gerçek minareyi yükseltti; oğlu II. Hakem 961'den itibaren güneye on iki bölüm daha ekledi; 987–988'de de vezir Mansur yapının tamamını doğuya doğru genişletip sekiz nef ekledi. Böylece kuzey–güney doğrultusundaki on bir özgün sahın on dokuza çıktı; salon bugün jasp, oniks, mermer, granit ve porfirden yaklaşık 850 sütunun üzerinde durur. Her kemerin at nalı biçiminde bir alt katı ve yarım daire biçiminde bir üst katı vardır; kemer taşları kırmızı tuğla ile beyaz taş arasında almaşık dizilir.

En zengin işçilik, güney uçtaki II. Hakem ekindedir. Bugün Villaviciosa Şapeli'nin parçası olan kaburgalı bir kubbe, ekin başladığı noktayı belirler ve birbirine geçen çok dilimli kemerlerden perdelerle çerçevelenir. Daha ileride, namaz sırasında halifeye ayrılan alan olan maksure, üç kaburgalı kubbe daha ve mihrabın kendisi yer alır: At nalı bir kemerin arkasında, deniz kabuğu biçiminde bir kubbeyle örtülü yedi kenarlı küçük bir oda. Kemeri ve dikdörtgen çerçevesi, Bizans imparatorunun halifeye gönderdiği usta bir zanaatkârın yardımıyla yapılmış altın ve cam mozaiklerle kaplıdır; bunlara işlenmiş Kufi yazılar Kuran'dan alıntı yapar ve II. Hakem'in genişletmesini över. Basit bir niş yerine gerçek bir oda olarak yapılmış bilinen en eski mihraptır.

1523'te Piskopos Alonso de Manrique harimin ortasına haç planlı bir Rönesans kilisesi, Capilla Mayor'u yerleştirmeye başladı; belediye meclisi plana karşı çıktı ama V. Karl işin sürmesine izin verdi. I. Hernán Ruiz ve oğlu tonozlarına Gotik ajur işçiliği getirdi, Juan de Ochoa yapıyı Maniyerist üslupta tamamladı; kesişmenin üzerindeki eliptik kubbe 1599 ile 1607 arasında yükseldi. Pedro Duque Cornejo'nun 1748 ile 1757 arasında oyduğu maun koro sıraları, resimleri Antonio Palomino'ya ait olan ana sunağa bakar. Bir zamanlar 47 metre yüksekliğindeki eski minare, bugün 1617'de tamamlanan ve tepesinde Aziz Rafael heykeli bulunan 54 metrelik bir Rönesans çan kulesinin içinde sarılı durur.

Harimin kuzeyinde, portakal ağaçlarının, servilerin ve palmiyelerin sıra sıra yetiştiği eski cami avlusu Patio de los Naranjos uzanır; çevresindeki revakı 1510 ile 1516 arasında I. Hernán Ruiz yeniden yaptı. Çan kulesinin dibinde, eski harime açılan tören kapısı Puerta de las Palmas'a bakan Puerta del Perdón bulunur. Batı yakadaki Puerta de San Esteban, bir zamanlar emirin ve görevlilerinin içeri girdiği Bab el-Vüzera'ydı; 855'te I. Muhammed döneminde süslendi. At nalı kemeri, almaşık renkli kemer taşlarını ve dikdörtgen çerçeveyi bir araya getiren, günümüze ulaşmış en eski kapıdır; bu düzeni sonraki Mağribî kapıları da tekrarladı.