Çalışmalar, Kral I. Jaume'nin o zamanlar Madina Mayurqa denen kenti 1229'da Muvahhid yöneticilerinden almasından kısa süre sonra ana caminin yerinde başladı ve inşaat 17. yüzyıla kadar sürdü. Katedral 121 metre uzunluğunda, 40 metre genişliğindedir ve Mayorka piskoposluğunun merkezidir.

İçeride birbirine paralel üç nef üç apsisle son bulur; transept ya da ambulatuvar yoktur, yani plan hiç de haç biçiminde değildir. Orta nef iki yan neften iki kat yüksektir; tonozları taşıyan payeler dikkat çekici derecede incedir, genişlikleri taşıdıkları tonozun yalnızca on ikide biri kadardır. Doğu ucundaki, çapı neredeyse 14 metre olan büyük gül pencere orta nefin neredeyse tüm genişliğini doldurur. Dışarıda payandalar ve sivri kuleler üç sıra hâlinde yükselir: şapeller ve takdis odası, ardından yan nefler, sonra ana nef. Batı cephesi, ana portali dışında 19. yüzyılda Fransız etkili Yeni Gotik bir anlayışla yeniden yapıldı ve alınlığını o zaman kazandı.

Günümüze ulaşan en eski bölüm olan Kutsal Üçlü Şapeli, Mayorka krallarının gömü yeri olarak 1327'de tamamlandı; çan kulesi de neflerin tonozlarla örtüldüğü sıralarda, 1498'de bitirildi. 1903'te Antoni Gaudí bir restorasyonu yönetmeye davet edildi. Koro sıralarını ve koro perdesini nefin ortasından alıp presbiteryumun yan duvarlarına taşıdı, sunağın üzerine büyük bir baldaken astı, 13. yüzyıldan kalma piskopos kürsüsü ve kraliyet mezarları öne çıksın diye Barok ve Gotik sunak arkalıklarını kaldırdı, gün ışığı girsin diye tuğlayla örülmüş pencereleri yeniden açtı ve koroya arma desenleriyle süslü seramik panolar ekledi. Yerel yönetimle yaşanan anlaşmazlıklar 1914'te çalışmalarını sona erdirdi ve planları yarım kaldı.

Orta nefin sonunda Kraliyet Şapeli, Mayorka kralları II. Jaume ile III. Jaume'nin mermer mezarlarını 1346 tarihli beyaz mermer bir piskopos tahtının yanında barındırır. Nef boyunca dizilen on altı şapel, katedralin yapımına başlandığından beri adada kullanılan neredeyse her mimari üslubu kapsar: Sant Jeroni'ye adanmış olan Plateresk, Taçlı Meryem'e adanmış bir başkası Churrigueresk üsluptadır. 2001 ile 2006 arasında Mayorkalı sanatçı Miquel Barceló, güney nefi kapatan, Sant Pere'ye ve Kutsal Ekmek'e adanmış şapeli yeniden düzenledi: Apsisini, Ekmek ve Balık Mucizesi ile Kana'daki Düğün'ü yerel bir sahneye yerleştiren İtalyan seramiğiyle kapladı ve deniz tabanını çağrıştırması amaçlanan grisaille camlar taktı. Gaudí'nin taşıdığı 110 koro sırası, Katalan Gotik ahşap işçiliğinin seçkin örnekleridir.