Efsaneye göre Pelagius adlı bir keşiş, 814'te Libredon ormanının üzerinde gece gökyüzünde ışıklar gördükten sonra mezarı buldu; Asturias Kralı II. Alfonso da üzerine bir şapel yaptırdı. Mansur'un ordusu 997'de ilk kiliseyi yaktı ama mezara dokunmadı. Bugünkü Romanesk yapıya 1075'te başlandı ve yapı 1211'de kutsandı; ardından Gotik ve Barok eklemeler geldi. Katedral, kentin Dünya Mirası kaydına dahildir.
Dört cephenin her biri kendi meydanına açılır. Adını bir zamanlar orada bulunan taş ustaları atölyesinden alan Praza do Obradoiro'ya bakan batı cephesi, arkasındaki daha eski Romanesk portali hava koşullarından korumak için Fernando de Casas Novoa'nın 1740'ta tamamladığı Barok bir perdedir. Ortada hacı kılığında Aziz Yakup, altında öğrencileri Athanasius ve Theodorus durur; iki yanda Torre das Campás ve Torre da Carraca olarak bilinen çan kuleleri yükselir. 17. yüzyıldan kalma baklava biçimli çift kollu bir merdiven girişe çıkar ve Eski Katedral denen 12. yüzyıl mahzeninin kapısını sarar. Bu cephe İspanya'nın 1, 2 ve 5 sentlik madenî paralarının arka yüzünde yer alır.
Güney yakada 1103 ile 1117 arasında yapılan Pratarías cephesi, günümüze ulaşan tek Romanesk cephedir; oymaları arasında Usta Esteban'ın elinden çıkmış, bacak bacak üstüne atmış hâlde telli bir çalgı çalan Kral Davut da vardır. Kuzey cephesi Acibecharía, 1758'deki bir yangından sonra yeniden yapıldı ve 1769'da tamamlandı. Doğuda Plaza de la Quintana'ya bakan Porta Santa, yani Kutsal Kapı, yalnızca Yakup kutsal yıllarında açılır; bu yıllar, azizin 25 Temmuz'daki yortusunun haftanın hangi gününe denk geldiğine göre belirlenir. Saat Kulesi ya da Berenguela, iki meydanın köşesinde 75 metre yükselir; feneri kutsal yıllar boyunca hacılara yol gösteren bir işaret olarak yakılır.
Batı cephesinin hemen içinde, Usta Mateo ve atölyesinin oyduğu, 1188 tarihli Pórtico da Gloria durur. Üç kemeri kilisenin üç nefine karşılık gelir. Orta timpanonu, çevresinde İncil yazarları, Çile'nin aletlerini taşıyan melekler ve müzik aletleri tutan Kıyamet İhtiyarları bulunan Hükümran İsa doldurur; Aziz Yakup elinde hacı asasıyla, bir İşay Ağacı'nın üzerinde orta sütunda oturur. Sütunlar boyunca havariler ve peygamberler dizilir; sağ kemer Kıyamet Günü'nü, sol kemer Eski Ahit figürlerini gösterir. Orta sütunun dibinde, sunağa dönük olarak Mateo'nun kendisinin küçük bir figürü diz çöker; öğrenciler bilgelik için başlarını ona vurdukları için Santo dos Croques olarak bilinir.
İç mekân Romanesk haç planını korur; beşik tonozlu bir nef, yan nefler, geniş bir transept ve yan neflerin çok yukarısından geçen galeriler vardır. Ana sunağın üzerinde, 13. yüzyıldan kalma bir Aziz Yakup heykelinin bulunduğu dev bir baldaken yükselir; hacılar azizin pelerinini öpmek için sunağın arkasındaki dar bir geçitten ona ulaşabilir. Altındaki mahzende, 1879'da yeniden bulunan kutsal emanetler için José Losada'nın 1886'da yaptığı gümüş röliker durur. Çevreleyen şapellerde resimler, sunak arkalıkları ve rölikerler bulunur; bunlar arasında Rölikerler Şapeli'ndeki 874 tarihli altın bir haç da vardır.
Önemli bayram günlerinde ve Jübile yıllarındaki hacı ayinlerinde, Losada'nın 1851'de yaptığı, 80 kg ağırlığında ve 1,6 metre boyundaki buhurdan Botafumeiro, kesişmenin üzerindeki kubbedeki bir makaraya asılır ve kömür ve tütsüyle doldurulur. Kırmızı cübbeli sekiz adam, tiraboleiros, buhurdan neredeyse transeptin tavanına kadar sallanana dek halatları çeker. Öteki zamanlarda katedral kütüphanesinde sergilenir.




