Lluís Domènech i Montaner onu Katalan modernista üslubunda, 1891'de kurulmuş ve Katalan kültürel uyanışı Renaixença ile yakından bağlantılı bir koro derneği olan Orfeó Català için tasarladı. İnşaat 1905'ten 1908'e sürdü ve salon 9 Şubat 1908'de açıldı. 1997'de Hospital de Sant Pau ile birlikte UNESCO Dünya Mirası ilan edildi.
Kıvrımlar, organik biçimler ve çiçek süslemeleri baskındır; yine de bina işlev gözetilerek planlandı ve o dönem için modern bir teknik olan çelik iskelet kullanıldı. Hamiler Katalan kimliğini ifade eden malzemeler ve zanaatlar istedi; bu yüzden mimar heykel ve süslemenin büyük kısmını yerel zanaatkârlara bıraktı ve onların özgürce çalışmasına izin verdi. Ana cephede, ikinci kat balkonundaki iki sıra sütunun her biri kendine özgü bir sırlı çini deseniyle kaplıdır ve tepesinde bir şamdan taşır; bunların üzerinde Palestrina, Bach ve Beethoven'ın büstleri, yan tarafta da Wagner'inki durur. Köşedeki Miguel Blay imzalı heykel grubu Katalan müziğini simgeler; üst kısım boyunca Orfeó Català üyelerini gösteren Lluís Bru imzalı bir mozaik uzanır, ancak dar sokak yüzünden görmek zordur.
Özgün giriş, iki kemerden tavanında yıldız biçimli seramik pervazlar bulunan bir giriş holüne açılıyordu; sarı cam korkuluk babalı mermer merdivenler üst kata çıkar. Konuklar genellikle Oscar Tusquets ve Carles Díaz'ın 1982–1989 çalışmalarında oluşturulan fuayeden girer; burada asılı vitrayların altında, tuğla paye arasında bir bar durur, bir cam vitrinde de derneğin işlemeli sancağı korunur. Üst katta, çift yükseklikteki Lluís Millet salonu, pencerelerinin dışındaki çini kaplı sütunları sokaktan çok daha yakından gösterir; salonun duvarları boyunca aralarında Pablo Casals'ın da bulunduğu, Palau ile bağlantılı müzisyenlerin bronz büstleri dizilidir.
Konser salonu yaklaşık 2.200 kişi alır. Yan duvarları büyük ölçüde kemerli vitraylardan oluşur; tepede Antoni Rigalt'ın yaptığı bir tavan penceresi, maviyle çevrili altın renkli ters bir kubbe olarak aşağı sarkar: gökyüzündeki bir güneş, çevresinde de genç kadınlardan oluşan bir koro. Dídac Masana ve Pablo Gargallo'nun yonttuğu sahne kemeri halk müziğini klasik müzikle karşı karşıya getirir: Solda taştan bir ağacın altında koro şefi Anselm Clavé'nin büstü, sağda bir Beethoven büstünün üzerinde at süren Wagner'in Valkürleri. Sahnenin arkasında, müzler olarak bilinen on sekiz figür duvardan çıkar; gövdelerinin üst kısımlarını Eusebi Arnau oymuş, eteklerini Lluís Bru mozaikle döşemiştir ve her biri farklı bir çalgı çalar. Pegasus'a saygı olarak yapılmış kanatlı atlar üst balkondan bakar.
1982–1989 restorasyonu, soyunma odaları, bir kütüphane ve bir arşiv için altı katlı komşu bir binayı ekledi; tıpkı Domènech i Montaner gibi taş, tuğla, demir, cam ve seramik kullanıldı. 2004'te açılan Petit Palau, hemen yandaki kilisenin bitişiğindeki meydanın 11 metre altındadır; 538 kişilik oturma yeri ve müziğe ya da konuşmaya göre ayarlanabilen bir akustiği vardır. Konserler senfonik müzik ve oda müziğinin yanı sıra cazı ve Katalan şarkılarını da kapsar; konsere gitmeyen ziyaretçiler binayı gezebilir.




