Dunhuang, tüccarların, hacıların ve dinlerin buluştuğu bir İpek Yolu kapısıydı; keşişler dördüncü yüzyıldan 14. yüzyıla kadar bağışçıların parasıyla burada mağara üstüne mağara kazıp duvarlarını ve tavanlarını resimlerle kapladı. UNESCO mağaraları 1987'de Dünya Mirası Listesi'ne aldı.

Geleneğe göre Le Zun ya da Yuezun adlı bir keşiş burada altın ışık içinde parlayan bin Buda görmüş ve ilk mağarayı kazmıştır. Hamiler din adamlarından, yerel yöneticilerden ve imparatorlardan tüccarlara, subaylara ve kadın topluluklarına kadar uzanıyordu; bazı önde gelen soylar aile mağaraları yaptırdı. Tang döneminde mağaraların sayısı bini aştı. Günümüze ulaşan 735 mağaradan kayalığın güney kesimindeki 487'si süslü tapınaklardır; kuzeydeki daha sade 248 mağara ise keşişlere yaşam alanı, meditasyon hücresi ve gömü yeri olarak hizmet etti.

Resimler yaklaşık bin yıllık bir dönemi kapsar. Erken dönem işleri güçlü Hint ve Orta Asya etkisi gösterir; ardından Kuzey Wei'den itibaren yerel bir Dunhuang üslubu gelişir. Bütün duvarlar şablonla boyanmış birbirinin aynı küçük Buda sıralarıyla doludur, uçan apsaralar tavanlarda süzülür, Buda'nın yaşamlarını anlatan jataka öyküleri uzun sahnelerle aktarılır; Tang döneminde 220 numaralı mağaradaki Batı Cenneti gibi büyük Saf Ülke cennet sahneleri ortaya çıkar. Gölgelendirmede kullanılan kurşun bazlı pigmentler karardığı için pek çok yüz bugün kalın çizgilerle çevrilmiş gibi görünür.

Sazla doldurulmuş ahşap iskeletler üzerine kurulmuş yaklaşık 2.400 boyalı kil heykel günümüze ulaşmıştır. Oturan iki dev Maitreya Buda'nın taş çekirdekleri vardır: 96 numaralı mağaradaki 35,5 metre yüksekliğindeki büyüğü, İmparatoriçe Wu Zetian'ın ülke genelinde dev heykeller yapılmasını emretmesinin ardından 695'te yapıldı ve kayalıktaki en göze çarpan yapı olan dokuz katlı ahşap binanın içinde oturur. Onarımlar baş dışında büyük bölümünü değiştirmiştir; 27 metre yüksekliğindeki küçüğü ise özgün biçiminin çoğunu korur. 158 numaralı mağarada 15,6 metre uzunluğundaki yatan bir Buda, arkasındaki yas tutanlarla birlikte salonun boyunu doldurur.

Kütüphane Mağarası olarak bilinen 17 numaralı mağara 11. yüzyılın başlarında duvarla kapatıldı ve 25 Haziran 1900'de Taocu başrahip Wang Yuanlu tarafından kum temizlenirken bulundu. İçinde, beşinci yüzyıldan on birinci yüzyılın başına uzanan, Çince, Tibetçe, Sanskritçe, Soğdca, Hotan dili ve başka dillerde on binlerce belge vardı; Budist metinlerin yanında Konfüçyüsçü, Taocu ve Hristiyan eserler, ayrıca ipek resimler, sancaklar ve 868 tarihli basılı bir Elmas Sutra bulunuyordu. Aurel Stein, Paul Pelliot ve Japon ve Rus seferleri bunların büyük kısmını götürdü; en büyük koleksiyonlar bugün Pekin, Londra, Paris ve Berlin'dedir. Mağaranın ilk olarak anıt yeri olarak yapıldığı keşiş Hongbian'ın heykeli yeniden yerine konmuştur.