Manastır, geleneğe göre Musa'nın yanan çalıyı gördüğü yeri içine alır ve daha geniş Rum Ortodoks Kilisesi'nin parçası olan özerk Sina Kilisesi'ne bağlıdır; bu kilisenin başpiskoposu aynı zamanda manastırın başrahibidir. Yahudilik, Hristiyanlık ve İslam için taşıdığı önem nedeniyle 2002'de UNESCO Dünya Mirası Listesi'ne eklendi.
Arka planını üç zirve oluşturur: yaklaşık bir kilometre batıdaki, zaman zaman Kitab-ı Mukaddes'teki Horeb Dağı ile özdeşleştirilen Söğüt Zirvesi; güneydeki Cebel Arrenziyeb; ve zirvesi yaklaşık 2 kilometre güneyde olan, yörede Cebel Musa diye bilinen Sina Dağı'nın kendisi. Yirminci yüzyıla kadar içeri girmenin tek yolu dış duvarın yükseğine açılmış bir kapıydı. İçeride, I. Konstantin'in annesinin adıyla Azize Helena Şapeli de denen Yanan Çalı Şapeli kutsal yeri işaret eder; avludaki yüzyıllık bir böğürtlen çalısı da çalının kendisi olarak saygı görür. Geleneğe göre Musa'nın müstakbel eşi Sippora ile tanıştığı Musa Kuyusu hâlâ manastıra su sağlar.
Manastır bugünkü adını İskenderiyeli Katerina'dan aldı. Kuruluşundan yüzyıllar sonra yakındaki bir mağarada onun olduğuna inanılan bir ceset bulundu ve buraya getirildi; manastırın içinde saklanan kutsal emanetleri, burayı gözde bir hac yeri yaptı. Duvarların içinde, daha eski bir şapelden dönüştürülmüş ve özel günlerde kullanılan 1106 tarihli bir Fatımi camii de vardır. Ortaçağda keşişler Arap, Rum, Süryani, Slav ve Gürcüydü; Osmanlılar döneminde topluluk neredeyse tamamen Rum Ortodoks hâline geldi. Manastır ayrıca Hz. Muhammed'in manastırı koruması altına aldığını bildirdiği söylenen belge Ahidname'nin bir kopyasını da saklar.
Manastırın en büyük hazineleri kütüphanesi ve ikonalarıdır. Kütüphanede Yunanca, Süryanice, Gürcüce, Arapça, Latince, Ermenice, Kilise Slavcası ve diğer dillerde el yazmaları bulunur; bunlar arasında Agnes Smith Lewis'in 1892'de burada bulduğu erken bir İncil palimpsesti olan Syriac Sinaiticus da vardır. Constantin von Tischendorf'un burada incelediği 4. yüzyıldan bir Kutsal Kitap olan Codex Sinaiticus'un bir bölümü 19. yüzyılda Rusya'ya gitti ve bugün British Library'dedir. Manastır Bizans ikonoklazmasından kurtulduğu ve hiç yağmalanmadığı için, Pantokrator İsa ve Aziz Petrus dahil sıcak balmumuyla boyanmış 5. ve 6. yüzyıllardan birkaç ikonayı ve 13. yüzyılda manastırın çevresinde yapılmış, Haçlı üslubunda 120'den fazla ikonayı korudu.
Gezginler burayı yüzyıllardır anlatıyor. Egeria adlı bir hacı 4. yüzyılda Sina Dağı'ndaki manastır yaşamının en eski anlatısını bıraktı; 15. yüzyılda Felix Fabri, üç binden fazla zeytin ağacı, incir, nar ve badem bulunan bahçeleri kaydetti; Pierre Loti de Sina'yı deveyle geçişini anlattığı 1895 tarihli Le désert adlı eserinde manastırdan söz etti.




