Vaha, deniz seviyesinin 19 metre altına inen, yaklaşık 80 km uzunluğunda ve 20 km genişliğinde, 200 kadar doğal kaynak ve artezyen kuyusuyla sulanan bir çukuru doldurur: Burada binlerce hurma ağacı ve zeytin ağacı yetişir, çöküntüde iki büyük tuz gölü uzanır, ovadan da halkın dağ dediği kireçtaşı tepeler yükselir. Hurma antik çağdan beri vahanın ününü oluşturur ve hâlâ ekonomisinin temelidir; zeytin çok geriden ikinci gelir.
Antik çağda Siwa, Yunanlıların Zeus Ammon olarak bildiği bir Amon kâhinine ev sahipliği yapan Amon-Ra Vahası olarak bilinirdi. Kirene'deki Yunan yerleşimciler buraya MÖ 7. yüzyılda ulaştı; Büyük İskender de Pers İmparatorluğu'na karşı seferi sırasında, İskenderiye'yi kurduktan sonra çölü aşarak buraya geldi. Saray tarihçileri, kâhinin onun tanrısallığını ve meşru firavun olduğunu onayladığını iddia etti. Bazı yazıtları MÖ 4. yüzyıldan kalan kâhin tapınağının parça parça kalıntıları Ağurmi harabeleri arasında durur.
Modern kasabanın beş kat üzerinde, Siwa'nın eski kale-kasabası Şali yükselir; bir kaya çıkıntısı üzerinde, tuz ve kerpiç karışımı olan kerşif ve hurma kütükleriyle inşa edilmiştir. 1926'daki üç günlük şiddetli yağmur onu ağır biçimde hasara uğrattı ve halk ovadaki evlere taşındı. Yavaş yavaş aşınan ve kısmen çökmüş olan Şali'ye en kolay, çatlamış duvarlar arasından yukarı çıkan engebeli sokakların bulunduğu güneybatı tarafından ulaşılır. Yalnızca camisi onarıldı. Yakındaki diğer görülecek yerler arasında, kayaya oyulmuş onlarca mezarıyla Roma dönemine ait bir mezarlık olan Ölüler Dağı (Cebel el-Mevta) ve antik bir doğal kaynak olan Kleopatra Havuzu bulunur; sıcak su kaynakları da ziyaretçi çeker.
Akdeniz kıyısından gelen asfalt bir yolun ulaştığı 1980'lerden önce Siwa dış dünyaya yalnızca deve yollarıyla bağlıydı ve bu yalıtılmışlık kendine özgü bir kültür biçimlendirdi. Halkın çoğu, Arapçanın yanı sıra kendi Berberi dilleri olan ve Berberice konuşan toplulukların en doğudakisi sayılan Sivice'yi konuşan Sivili Berberilerdir; kendine özgü sepetçilik, çömlekçilik, nakış ve gümüş işçiliği geliştirdiler. Kadınlar bir zamanlar düğünlerde ağır gümüş takımlar takardı; bunların başında, aghraw denen yuvarlak bir gerdanlıktan sarkan ve sağlık, bereket ve korunma için Berberi simgeleriyle süslenmiş büyük bir disk olan adrim gelirdi. Gümüşün yerini büyük ölçüde altın aldı, ama aynı desenler kadınların nakışlarında yaşamaya devam ediyor.
Vahanın koruyucu velisi Sidi Süleyman onuruna düzenlenen Siyaha Festivali yalnızca Siwa'ya özgüdür. Erkekler kasabanın yakınındaki Cebel ed-Dakrur dağında toplanıp birlikte fatta yer, şarkı söyler ve aralarındaki küskünlükleri giderir; kadınlar ise köyde müzik ve dansla kutlama yapar. Üç günün sonunda erkekler, barışmayla başlayan yeni bir yılı kutlamak için merkezdeki Sidi Solayman meydanına yürüyerek döner.




