Katakomblar 2. yüzyılda, Antoninler hanedanı imparatorları döneminde oyuldu ve gömüler 4. yüzyıla kadar sürdü. Bir eşeğin giriş kuyusuna düştüğü 1900 yılına kadar unutulmuş durumdaydı. Ortaçağın Yedi Harikası arasında sayılır.

Ad “Kırıklar Höyüğü” anlamına gelir. Ölülerini ziyarete gelenler kil küpler ve tabaklar içinde yiyecek ve şarap getirir, bunları bir ölüm yerinden evlerine geri taşımak yerine kırarlardı; mezarlar bulunduğunda hâlâ orada duran kırık çanak çömlek yığınları bu yüzden oluştu. Giriş holünün solunda, altı sütunlu merkezî kuyunun yanında bir triklinyum, yani akrabaların gömü sırasında ve sonraki anma ziyaretlerinde taş sedirlerde toplandığı cenaze ziyafeti salonu vardır. Rotonda duvarında ne zaman açıldığı bilinmeyen bir gedik, at ve insan kemiklerinin bulunduğu Caracalla Salonu'na çıkar.

Ana mezar odası alanın doruk noktasıdır. Girişi küçük bir tapınak gibi çerçevelenmiştir: papirüs, nilüfer ve akantus başlıklı iki sütun, Horus şahinleri arasında kanatlı bir güneş diski bulunan bir arşitravı taşır; iki yanda da Agathodaimon denen bir yılan, Medusa başı taşıyan bir kalkanın altında, Mısır'ın çift tacını giyer ve hem bir Roma kaduseusu hem de bir Yunan thyrsosu taşır. Bir erkekle bir kadının oyma figürleri Mısır üslubunda kaskatı durur, ama erkeğin başı Yunan tarzında biçimlendirilmiştir, kadın ise Roma tarzı bir saç modeline sahiptir.

İçeride, kapakları sabit üç devasa taş lahit odanın yanlarını kaplar; lahitler çelenklerle ve Yunan tanrılarının başlarıyla süslüdür. Cesetler muhtemelen arkadan, odanın dışını dolaşan bir geçitten içeri kaydırılıyordu. Lahitlerin üzerindeki kabartma panolar, Roma askeri kılığındaki çakal başlı Anubis'i aslan biçimli bir yatakta bir cesedi mumyalarken, altında üç kanop kabıyla, ve bir armağan kabul eden Apis boğasını gösterir. Çevredeki duvarlardaki oyukların her biri üç mumya barındırıyordu; mezar tek bir aile için tasarlanmış gibi görünse de sonradan çok daha fazla gömü için genişletildi.