Mısırlılar ona ipet resyt, yani “güney mabedi” derdi; doğu kıyısının iki büyük tapınağından biriydi, diğeri Karnak'tı. Teb Üçlüsü'ne, yani Amon ile eşi Mut ve oğlu Khonsu'ya adanmıştı, ama asıl konusu krallığın kendisiydi: Bir tanrıyı ya da ölmüş bir firavunu değil, kraliyet gücünün yenilenmesini kutluyordu ve krallar burada gerçekte ya da sembolik olarak taç giymiş olabilir. Büyük İskender de Luksor'da taç giydiğini öne sürdü.

Yaklaşım yolu bu kraliyet temasını gösterir. II. Ramses'in pilonunun önünde tanrılaştırılmış kralın dev heykelleri oturur, büyük sütunlu geçidin girişinde de başkaları durur; bunlar kralın tanrısal ruhu olan kraliyet ka'sının kült imgeleridir. Bir zamanlar kapının iki yanında, farklı yüksekliklerde kesilmiş ama önden eşit görünecek biçimde yerleştirilmiş iki dikilitaş vardı; yalnızca biri kaldı, çünkü batıdaki küçük olanı Paris'te Concorde Meydanı'nda durur. Tapınak, Cebel es-Silsile bölgesinden çıkarılan Nubya kumtaşından yapılmıştır.

İçeride avlular ve sütunlu geçitler, tapınağın arka kısmındaki şapelleri yaptıran 18. Hanedan'dan III. Amenhotep'in güneş avlusuna çıkar; Tutankamon ve II. Ramses başka bölümler, İskender de arka tarafa kendine ait bir şapel ekledi. Amon ile Mut'un çift heykeli Tutankamon ile Ankhesenamun'un yüzlerini taşır. Sonradan Romalı askerler tapınağı ve çevresini bir lejyon kalesine dönüştürdü; ilk olarak Mut için yapılmış bir şapel önce Tetrarşi'ye adanmış bir tapınma yerine, sonra da kiliseye çevrildi.

Her yıl Opet Bayramı sırasında Amon'un kült heykeli Karnak'tan buraya gelip Mut'la birlikte kalırdı. İki tapınak arasındaki, yaklaşık 2,7 kilometre uzunluğunda ve dümdüz yol, insan başlı sfenkslerle çevriliydi ve törenler sırasında tanrıların kutsal kayıklarının dinlendirildiği altı mola yeri vardı.

Ortaçağdan itibaren Luksor halkı tapınağın içinde ve çevresinde yaşadı; molozları birikerek 14,5 ile 15 metre yüksekliğinde, tapınağın dörtte üçünü gömen bir höyük oluşturdu. Gaston Maspero 1884'ten sonra evleri, kışlaları ve güvercinlikleri temizlemeye başladı, ancak kazılar 1960'a kadar aralıklarla sürdü. Bir yapı hiç kaldırılmadı: tapınağın içinde, antik sütunlarının üzerinde, Romalıların 395'te zaten kiliseye çevirdiği bir bölümde duran Ebu'l-Haccac Camii.