Güney Hindistan'ın Dravid üslubundaki bu Hindu tapınağı, Güney Hindistan kırsalının geleneksel olarak hastalıklara karşı korunmak için tapınılan ana tanrıçası Mariamman'a adanmıştır. Tarihi ve mimarisi nedeniyle 1973'te Ulusal Anıt olarak tescil edildi; yanı boyunca uzanan iki yan sokak da adını ondan aldı: Pagoda Street ve Temple Street.

Tapınağın geçmişi, 1819'da Sir Stamford Raffles'la birlikte Singapur'a gelen ve Hint topluluğunun önderlerinden biri olan Penanglı devlet memuru Naraina Pillai'ye uzanır. Telok Ayer Street'teki ve Stamford Kanalı yakınındaki önceki yerler işe yaramadı; ilkinde ayinler için hazır tatlı su kaynağı yoktu. 1823'te Pillai'ye bugünkü arsa verildi. 1827'ye gelindiğinde ahşap ve attap yapraklarından mütevazı bir mabet kurmuş ve tanrıçanın küçük bir tasvirini yerleştirmişti; tapınağı yöneten Hindu Endowments Board, bugün ana mabetteki tanrı tasvirinin o tasvirin ta kendisi olduğunu kabul eder. Ayakta kalan en eski tuğla işçiliği 1843'ten kalmadır; bugünkü binanın büyük bölümünün 1862–1863'ten olduğu düşünülür ve alçı süslemeleri Nagapattinam ve Cuddalore'dan gelen Tamil Nadulu zanaatkârlara atfedilir.

Kuşaklar boyunca tapınak ibadetten fazlasına ev sahipliği yaptı. Yeni gelen Güney Hintli Tamil göçmenlere iş ve barınak bulana kadar çatı sağladı; bir dönem rahibi, Singapur'da Hindu nikâhı kıymaya yetkili tek kişiydi, bu yüzden tapınak bu nikâhların kayıt dairesi işlevini gördü. İçeride hâlâ duran bir taş kitabe, tapınağa 1831'de yapılan bir arazi bağışını kaydeder.

Ana girişin üzerindeki gopuram, 1903 tarihli daha ince, üç katlı bir kulenin yerini aldı; bugünkü kule 1925'te yükseltildi ve yoğun heykel örtüsünü 1960'lardaki onarımlar sırasında kazandı. Her kat altındakinden biraz daha küçüktür; bu yöntem kuleyi olduğundan yüksek gösterir; kulenin iki yanında Murugan ve Krişna figürleri durur. Ziyaretçiler, üzerinde küçük altın çanlardan bir ızgara asılı, dev çift kanatlı ahşap kapılardan geçer; inananlar içeri girerken bu çanları çalar. Kapılar, insanın ilahi olan karşısında kendini küçük hissetmesini sağlayacak ölçüdedir. Avluyu çevreleyen duvarda, aralarında oturan birkaç ineğin de bulunduğu silmeler ve figürler vardır.

Girişten ana ibadet alanına üstü kapalı bir salon uzanır; burada süslü sütunlar, aralarında büyük bir mandalanın da bulunduğu fresklerle boyanmış tavanları taşır. Mariamman'ın merkezî mabedinin iki yanında Rama ve Murugan'ın mabetleri vardır; salonun çevresinde de süslü kubbeli çatılar altında Durga, Ganeşa ve Şiva için bağımsız mabetler durur. Önem sırasında ikinci gelen Draupadi mabedinde yanında Mahabharata'nın beş Pandava'sı bulunur ve onların başında Krişna yer alır; avludaki bağımsız bir bayrak direğine büyük bayramlardan birkaç gün önce bayrak çekilir.

Draupadi, tapınağın en bilinen etkinliği olan ve Deepavali'den yaklaşık bir hafta önce düzenlenen yıllık Theemithi ateşte yürüme festivalinin merkezindedir; yükseltilmiş bir seyir galerisi kısmen izlemeye gelen kalabalıklar için eklendi. Hindu geleneğine uygun olarak tapınak her 12 yılda bir, burada ilk kez 1936'da kaydedilen Kumbhabhishekham adlı bir ayinle yeniden kutsanır.