Osmanlılar onu Sultan II. Murad'ın 1430'da Selanik'i almasından sonra, daha eski bir Bizans kulesinin doğu kent suruyla deniz surunun birleştiği noktayı işaretlediği yere yaptı. Yüzyıllar boyunca deniz surlarının doğu ucunu korudu; bir yanında Yahudi mahallesi, ötesinde de Müslümanların ve Yahudilerin mezarlıkları vardı. Bu durum surların kendisi 1866'da yıkılana kadar sürdü.

Osmanlı yönetiminde sırasıyla kale, garnizon ve hapishane olarak kullanıldı. 1826'da Sultan II. Mahmud içeride tutulan isyancı Yeniçerilerin katledilmesini emretti; kulenin bu karanlık şöhreti ona Kanlı Kule ve Kızıl Kule adlarını kazandırdı ve bu adlar 19. yüzyılın sonlarına kadar kaldı. Beyaz Kule adı, anlatılana göre bir mahkûmun serbest bırakılmak için sürdüğü bir kat kireç badanadan gelir. Duvarlar o zamandan beri devetüyü bir renge döndü ama ad kaldı; Selanik 1912'de Yunanistan'ın parçası olduktan sonra kule kentin simgesi oldu. Kral I. George Mart 1913'te kısa bir mesafe ötede suikaste kurban gitti.

Ana gövde 23 m çapında ve 34 m yüksekliğindedir; üstünde 12 m çapında daha dar bir kule bölümü yükselir. İçeride her birinin ortasında bir oda bulunan altı kat vardır; dış duvardaki mazgalların yanından geçen sarmal bir rampa yukarı çıkar. Tepede, kendi platformu olan üst kulenin önünde yaklaşık 5 m genişliğinde bir platform uzanır. Eski çizimler kulenin bir zamanlar konik bir çatısı olduğunu gösterir; 1917'ye kadar da tabanını sekizgen kuleli, alçak bir dış duvar çeviriyordu.

Kule bugün Selanik Bizans Kültürü Müzesi'nin düzenlediği bir Selanik tarihi müzesidir. Sergide kentin anıtlarını ve müzelerini gösteren bir harita, tarihindeki olayların bir zaman çizelgesi ve tarihçilerle arkeologların metinleri yer alır.