Elisabeth, 1888'deki bir ziyaretinde eski Villa Vraila'nın bulunduğu yere vurulmuştu; İtalyan mimar Raffaele Caritto da ona mitolojik Phaiakia'nın antik bir sarayını çağrıştırması amaçlanan Pompei üslubunda bir ev tasarladı. Sarayın teması da adı da Truva Savaşı'nın kahramanı Akhilleus'tan gelir.
Elisabeth meraklı gözlerden saklanan sütunlu galeriler ve asma bahçeler istedi ve sarayı yalnızca özel bir sığınak olarak kullandı; kızları Marie Valerie ve Gisela ile eşleri dışında misafir kabul etmedi; deniz yolculuklarından hoşlanmayan İmparator Franz Joseph da sarayı hiç görmedi. 1896 baharına kadar sık sık geldi, sonra ilgisini kaybetti ve eşyaların çoğu Viyana'ya geri gönderildi. İki yıl sonra Cenevre'de suikaste kurban gitti.
1907'de Alman İmparatoru II. Wilhelm sarayı satın aldı ve 1914'e kadar çoğu yıl, genellikle Paskalya dolaylarında, burada bir ay kadar kalarak sarayı Avrupa diplomasisinin bir merkezine dönüştürdü. Parkla ilgilenmesi için botanikçi Carl Ludwig Sprenger'i tuttu ve Elisabeth'in oraya koyduğu Heinrich Heine heykelini kaldırttı. Sonraki on yıllarda bina Birinci Dünya Savaşı'nda Fransız ve Sırp askerleri için askerî hastane, yaklaşık 1921'den 1924'e kadar İstanbul'dan gelen Ermeni çocuklar için yetimhane, İkinci Dünya Savaşı'nda bir Mihver karargâhı, 1962'den 1983'e kadar da üst katında bir kumarhane, alt katında bir müze olarak kullanıldı; kumar salonları 1981 tarihli Bond filmi For Your Eyes Only'de görünür.
Tepedeki bahçeler, yerin kimliğini belirleyen iki heykelin mekânıdır. Ernst Herter'in 1884'te Berlin'de yaptığı Ölen Akhilleus baş eserdir; İmparator'un kendi katkısı ise Johannes Götz'ün yaptığı, Akhilleus'u tam hoplit zırhı içinde, kalkanında bir gorgon başıyla, palmiyeler arasında kuzeye, kente dönük gösteren devasa bir bronzdur. Teraslardan manzara kuzeyde Korfu kentini ve adanın güneyini, doğuda da İyon Denizi'ni kapsar.




