Adı Arapçada “kırmızı olan” anlamına gelir; bu ad, yöredeki kilin içindeki demir oksitle renk alan kırmızımsı sıkıştırılmış toprak surlardan gelir. Gırnata Nasrî Emirliği'nin kurucusu I. Muhammed İbnü'l-Ahmer yapıyı 1238'de inşa etmeye başladı, ardılları da ona eklemeler yapmayı sürdürdü; kraliyet sarayları asıl karakterini 14. yüzyılda I. Yusuf ve V. Muhammed döneminde kazandı. Generalife ile birlikte 1984'te UNESCO Dünya Mirası Listesi'ne alındı.

Nasrîler döneminde tepe; cuma camisi, hamamları, evleri, atölyeleri ve tabakhanesiyle kendi kendine yeten bir kasabaydı. Kasabayı, suyunu bugün de Darro Nehri'nden yaklaşık 6,1 kilometre yukarıdan alan Acequia del Sultan kanalı besliyordu. Ocak 1492'de son sultan XI. Muhammed, Granada'yı saraylara yerleşen Ferdinand ve İsabel'e teslim etti; Kristof Kolomb Atlas Okyanusu yolculuğu planını onlara burada, Elçiler Salonu'nda sundu. Bunu yüzyıllar süren bir ihmal izledi ve 1812'de geri çekilen Napolyon birlikleri sekiz kuleyi havaya uçurdu. Washington Irving'in 1832 tarihli Tales of the Alhambra kitabı Romantik gezginleri yeniden buraya çekti; restorasyon o günden bu yana sürüyor.

Ziyaretin kalbi Nasrî Saraylarıdır. Saraylara batıdan, sultanın dilekçeleri dinlediği divan salonu Mexuar'dan girilir. Ardından, uzun yansıma havuzunun kenarları mersin çitleriyle çevrili Mersinli Avlu'nun etrafına kurulmuş Comares Sarayı gelir. Comares Kulesi'nin içindeki Elçiler Salonu taht odasıydı: Yüksekliği 18,2 metre olan, üç yanında pencereler bulunan bu kare oda, yedi katlı göğü simgeleyen ve 8017 parçadan oluşan ahşap bir tavanla örtülüdür.

V. Muhammed döneminde yapılan Aslanlı Saray, tek tek ya da ikişer üçer gruplar hâlinde dizilmiş ince sütunlu bir avlunun çevresinde yer alır; avlunun ortasında Aslanlı Çeşme durur: On iki mermer aslanın taşıdığı, çevresi İbn Zemrek'in bir şiiriyle kuşatılmış bir havuz. Avluya açılan Abencerrajes Salonu'nun yıldız biçimli mukarnas bir kubbesi, İki Kız Kardeş Salonu'nun ise en az 5000 oyma parçadan oluşan bir kubbesi vardır. Onun ilerisindeki Mirador de Lindaraja, özgün çini ve alçı işçiliğinin güzel örneklerini korur. Sarayların her yerinde duvarların alt kısmını çiniler, üst kısmını oyma alçı kaplar; bunların çoğunun üzerinde şiirler ve Nasrî şiarı “Allah'tan başka galip yoktur” yazılıdır. Bugün soluk görünen alçı ve ahşap bir zamanlar kırmızı, mavi ve altın rengine boyalıydı.

Sarayların ötesinde, uzun bir havuza bakan revaklı Partal Sarayı ayakta kalan en eski Nasrî sarayıdır; kuzey surları boyunca da bahçeler uzanır. Batı ucundaki Alcazaba kalesi yapı topluluğunun en eski bölümüdür; 25 metre yüksekliğindeki Torre de la Vela'dan 2 Ocak 1492'de Ferdinand ve İsabel'in bayrağı çekildi. Alanın ortasında V. Karl, Pedro Machuca'ya Rönesans üslubunda bir saray tasarlattı: Dairesel bir avlunun çevresinde taştan kare bir yapı; 1527'de başlandı ve 20. yüzyıla kadar çatısız kaldı. İçinde Ceylanlı Vazo'nun sergilendiği Elhamra Müzesi ile Granada Güzel Sanatlar Müzesi bulunur.

Surların dışında, doğuda Generalife yer alır: Köşkleri olan bahçe avlularından oluşan bir Nasrî kır malikânesi; buraya 20. yüzyıldan kalma düzenlenmiş bahçelerden geçilerek varılır. Ziyaretçilerin çoğu modern güzergâhın izlediği yoldan, güney yamaçtaki Elhamra Korusu'ndan çıkarak gelir ve 1536 tarihli Rönesans kapısı Puerta de las Granadas'tan girer. Eski kasabanın sırası ise tersineydi: Başlangıç noktası, 1348'de yapılan ve dış kemerinde oyma bir el bulunan ana Nasrî kapısı Puerta de la Justicia'ydı.