Sarayı işleten Fondazione Musei Civici di Venezia binayı Gotik sanatın bir şaheseri ve Venedik'in bir simgesi olarak niteliyor. Bir kanadı Aziz Markos Havzası'na, diğeri Piazzetta'ya bakan saray 1923'ten beri müze.
Burada 810'dan beri bir doç makamı bulunuyordu, ama birden fazla kez yanıp yeniden yapılan ilk binalardan neredeyse hiçbir şey kalmadı. Lagün tarafından görülen Gotik saraya, büyüyen Büyük Konsey'in daha fazla yere ihtiyaç duyduğu 1340 dolaylarında başlandı; 1424'te Doç Francesco Foscari çalışmaları Piazzetta kanadına kadar genişletti. 1483, 1574 ve 1577 yangınları salonları ve Bellini, Carpaccio ve Tiziano gibi sanatçıların resimlerini yok etti; sonuncusundan sonra Venedik, Andrea Palladio'nun tasarımlarını bir kenara bırakarak sarayı özgün Gotik üslupla yeniden inşa etmeyi seçti. Cumhuriyet, Napolyon kuvvetlerinin Venedik'i aldığı 1797'ye kadar bu salonlardan yönetildi.
Ziyaretçiler rıhtımdaki Porta del Frumento'dan giriyor; Giovanni ve Bartolomeo Bon'un 1438–1442'de yaptığı eski tören kapısı Porta della Carta ise kılıç ve terazi tutan bir Adalet heykelinin altında Piazzetta'ya bakıyor. Avluda 16. yüzyıl ortasından iki kuyu bileziği, 1567'den beri Sansovino'nun Venedik'in karadaki ve denizdeki gücünü simgeleyen dev Mars ve Neptün heykellerinin beklediği Devler Merdiveni'nin önünde duruyor. Museo dell'Opera, 1876'da başlayan restorasyon sırasında kemeraltlarından indirilip yerlerine kopyaları konan 14. ve 15. yüzyıla ait özgün sütun başlıklarını altı salonda sergiliyor.
Kuzeydoğu köşesindeki Doç daireleri 1483 yangınından sonra yeniden yapıldı ve 1510'a kadar tamamlandı; boyutları mütevazı, tavanları oymalı ve yaldızlı, şömineleri mermer. Her Doç bu daireleri kendi evinden getirdiği mobilyalarla döşerdi. Diğer salonlar konseylere ve mahkemelere hizmet ediyordu. Guariento Salonu'nda, Guariento'nun 1365 dolaylarında Büyük Konsey için yaptığı bir freskonun kalıntıları asılı; 1577 yangınının neredeyse tamamen yok ettiği fresko 1903'te Tintoretto'nun Paradiso'sunun arkasında yeniden bulundu.
Ziyaret eski hapishaneleri de kapsıyor. Zemin kattaki karanlık, rutubetli hücrelere "kuyular" anlamında Pozzi, kurşun çatının altındakilere ise Piombi deniyordu; Giacomo Casanova o çatıdan kaçıp Porta della Carta'dan çıkıp gittiğini anlatmıştı. 1600'den kısa bir süre sonra yapılan kapalı bir köprü, Rio di Palazzo'nun üzerinden Yeni Hapishaneler'e geçiyor. Köprünün adı, Ah Köprüsü, daha sonra, Romantik dönemde, mahkûmların parmaklıklı pencerelerinden lagüne ve San Giorgio Maggiore'ye son bir kez baktıkları düşüncesinden doğdu.




