Kilise, şehrin koruyucu azizi İncil yazarı Markos'un, iki Venedikli tüccarın 828/829'da İskenderiye'den kaçırdığı naaşını barındırmak için var. 1797'de Cumhuriyet yıkılana kadar şehrin katedrali değil, Doç'un kendi şapeliydi; Venedik Patriği'nin makamı ancak 1807'de oldu.

Bugün görülen kilise bu alandaki üçüncü kilise; büyük olasılıkla I. Domenico Contarini'nin doçluğu sırasında, 1063'te başlandı ve 8 Ekim 1094'te kutsandı. Önceki iki kilise gibi bir Konstantinopolis örneğini, Havariler Kilisesi'ni izledi: Haç biçimli bir plan ve her kolun üzerinde bir kubbe; ama ana nef, Venedik devlet törenlerinin alaylarına uygun olsun diye uzatıldı. 13. yüzyılda sade tuğla kilise dönüştürüldü: Dördüncü Haçlı Seferi'nden sonra Konstantinopolis'ten sökülen renkli sütunlar, kabartmalar ve heykeller duvarlarına yerleştirildi; alçak Bizans kubbelerine de kurşunla kaplı, tepelerinde fener bulunan yüksek ahşap dış kabuklar eklendi.

Batı cephesi beş derin portalla açılıyor. Lünetlerdeki mozaikler azizin naaşının Venedik'e nasıl geldiğini anlatıyor; en soldaki, kutsal emanetlerin kiliseye yerleştirilişini gösteren mozaik 13. yüzyıldan kalan tek özgün mozaik, diğerleri sonradan yeniden yapıldı. Üstte, 14. yüzyıl sonu ile 15. yüzyıl başından kalma, sivri kuleler ve heykellerden oluşan Gotik bir taç uzanıyor; orta kemerin üzerinde Aziz Markos'un kanatlı aslanı duruyor. Balkondaki dört yaldızlı bronz at kopya: Konstantinopolis Hipodromu'ndan alınan dörtlü bir at takımının parçası olan özgünleri 1974'ten beri içeride korunuyor. Doçlar Sarayı'na bakan güney yakasında, oymalı Akka sütunları ve dört tetrark heykeli duvarlara yerleştirilmiş.

Mozaiğe yer açmak için pek çok pencere örüldüğünden iç mekân loş. Mozaikler kubbeleri, tonozları ve üst duvarları kaplıyor; ana eksen boyunca İsa'nın hayatını anlatıyor: orta kubbede Göğe Yükseliş, batı kolunun üzerinde Pentekost, ana sunağın üstünde Immanuel. Bizans işinden Tiziano, Tintoretto, Veronese, Paolo Uccello ve Andrea del Castagno'nun tasarımlarına göre yapılmış sahnelere kadar yaklaşık sekiz yüz yıllık üslupları kapsıyorlar. Narteksin, Cotton Genesis el yazmasına sıkı sıkıya dayanan, Yaratılış ve Çıkış kitaplarından kendi döngüsü var. Ayak altında, 11. yüzyılın sonunda ya da 12. yüzyılın başında döşenen renkli mermer ve kireçtaşı zemin, geometrik desenleri aslanlar, kartallar, griffonlar ve tavus kuşlarıyla karıştırıyor.

1394 tarihli Gotik bir sunak perdesi, üzerinde Meryem, Aziz Markos ve On İki Havari heykelleriyle koro bölümünü kapatıyor. Arkasındaki ana sunak 1835'ten beri, dört oymalı sütun üzerindeki bir ciborium'un altında Aziz Markos'un kutsal emanetlerini barındırıyor; sunak arkalığı ise 1102'de Konstantinopolis'ten sipariş edilen, yaldızlı gümüş üzerine Bizans emayelerinden oluşan Pala d'Oro. Kuzey transeptte, Venedik'in koruyucusu olarak saygı gösterilen Bizans ikonası Madonna Nicopeia'nın kendi sunağı var. Binanın akustiği, birbirinden ayrı yerleştirilmiş ve sırayla şarkı söyleyen korolarla Venedik çok korolu üslubuna elverişliydi; bu üslubu 1527'den itibaren koro şefi olarak Adrian Willaert buraya getirdi, Claudio Monteverdi ve orgcu Giovanni Gabrieli gibi bazilikanın sonraki müzisyenleri de onu Avrupa'ya yaydı.