Bugünkü yapı, Augustus döneminde Marcus Vipsanius Agrippa'nın inşa ettirdiği bir tapınağın yerini aldı; yangınlar önceki yapıyı yok ettikten sonra İmparator Hadrianus döneminde tamamlandı ve büyük olasılıkla MS 126 civarında adandı. 609'dan beri Santa Maria Rotonda olarak da bilinen Santa Maria ad Martyres adlı bir Katolik kilisesidir ve kesintisiz kullanımı, bu kadar iyi korunmasının başlıca nedenidir.

Ön cephe boyunca uzanan yazıt hâlâ üçüncü kez konsül olan Lucius oğlu Agrippa'nın adını taşır; çünkü Hadrianus önceki tapınağın metnini yeniden kullanmıştır. Yapının uzun süre Agrippa'nın kendi eseri sanılmasının nedeni budur. Yunanca “bütün tanrıların” anlamından gelen adı, Romalı senatör Cassius Dio'nun bile kafasını karıştırmıştı; Dio adın ya içerideki çok sayıda tanrı heykelinden ya da kubbenin göklere benzemesinden geldiğini tahmin ediyordu. 609'da Bizans İmparatoru Phocas yapıyı Papa IV. Bonifatius'a verdi; Papa da onu Meryem'e ve şehitlere adadı. Bu bağışla ilişkilendirilen, Meryem ile Çocuk İsa'yı gösteren bir Bizans ikonası ana sunağın üzerindeki apsiste asılıdır.

Revak, önde sekiz, arkada dörder sütunluk iki grup olmak üzere on altı sütuna dayanır; her sütun gövdesi 11,9 metre yüksekliğindedir ve Mısır'da çıkarılmış granitten, Mons Claudianus'tan gri, Asvan'dan pembe granitten kesilmiştir. Sütunlar kızakla, Nil mavnasıyla, deniz yoluyla ve Tiber mavnasıyla taşındıktan sonra son kısımda yuvarlanarak alana getirildi. Rotondaya açılan, 7,5 metreden yüksek büyük bronz kapılar özgün Roma kapılarıdır. Revaktaki bir sütunun başlığında Barberini ailesinin arısı görülür: Papa VIII. Urbanus o sütunu değiştirmiş, ayrıca revakın bronz çatı makaslarını da çoğunlukla top dökmek için söktürmüştü. Bu da Romalıların “Barbarların yapmadığını Barberiniler yaptı” diye alay etmesine yol açtı.

İçeride zeminden oculus'a kadar olan yükseklik salonun çapına, yaklaşık 43 metreye eşittir; bu yüzden bütün mekân bir küpün içine sığabilir. Kubbe, her biri 28 kasetten oluşan beş halka hâlinde düzenlenmiştir; betonu tepeye doğru hafifler, tabanda travertenden başlayıp pişmiş toprağa, oculus çevresinde de tüf ve süngertaşına geçer, kabuk kalınlığı ise 6,4 metreden 1,2 metreye iner. Yağmur doğrudan açıklıktan içeri düşer ve zemin hafif bir eğimle giderlere doğru iner. Oculus'tan gelen ışık gün boyunca duvarlar üzerinde yavaşça dolaşır; Pentekost'ta itfaiyeciler oculus'tan aşağı kırmızı gül yaprakları atar.

Duvarların çevresindeki şapellerde ve nişlerde uzun bir dizi mezar ve sanat eseri bulunur. Sanatçı Raffaello, Papa XVI. Gregorius'un bağışladığı bir lahitte, Pietro Bembo'nun Latince mezar yazıtıyla burada yatar; arkasında Raffaello'nun Lorenzetto'ya sipariş ettiği Madonna del Sasso durur. Burada gömülü olan diğerleri arasında mimar Baldassare Peruzzi, besteci Arcangelo Corelli ve ressam Annibale Carracci var. İtalya'nın iki kralı, II. Vittorio Emanuele ve I. Umberto kendi şapellerinde yatar; Umberto, kraliçesi Margherita'nın yanındadır. Sağdaki ilk şapeldeki Müjde freski Melozzo da Forlì'ye atfedilir. Yapı hâlâ ibadete açık bir kilise olduğundan ziyaretçilerden saygılı davranmaları istenir.