Ziyaretçiler mağara ağzına uzun bir merdivenden iner ve tehditkâr yüzlerle oyulmuş, büyük olasılıkla kötü ruhları uzak tutmak için yapılmış bir cepheyle karşılaşır. İçerideki küçük oda genellikle beyaz tütsü dumanıyla puslu olur. Halk anlatısına göre mağarayı dev Kebo Iwa tırnağıyla kazdı; alan, 1365 tarihli Cava şiiri Desawarnana'da bile anılır.

Yapı topluluğu Hindu ve Budist imgeleri bir arada barındırır. Mağaranın içinde Şiva'nın simgeleri olan bir linga ve yoni ile, bazılarına göre yere adını veren taş bir Ganeşa heykeli bulunur; başkalarına göre ise ana oyma figür bir zamanlar fil sanılmıştı. Aşağıda nehrin kıyısında kayaya stupalar ve chattralar oyulmuş. Hollandalı arkeologlar mağarayı 1923'te yeniden keşfetti, ancak çeşmeler ve büyük yıkanma havuzu ancak 1954'te gün yüzüne çıkarıldı. Ellerinde su testileri tutan kadın heykelleri, aralarında Ganj, Yamuna ve Narmada'nın da bulunduğu Hindistan'ın yedi kutsal nehrini temsil eder; yedi heykelden biri bir depremde yok oldu.