Orta Java'da bu döneme ait antik alanların çoğu tapınaktır; Ratu Boko ise tahkimli sur kalıntıları ve kuru bir hendekle, insanların yaşadığı bir yere benzer ve sık sık saray olarak tanımlanır. Gerçek işlevi hâlâ tartışmalıdır; akademisyenler onu Mataram krallığının bir kraliyet konutu, bir manastır ya da dinlenme ve eğlence için bir inziva yeri olarak yorumlamıştır. Yazıtlar, alanın en azından 8. ve 9. yüzyıllar boyunca kullanıldığını gösterir. Alanın deniz seviyesinden 196 m yükseklikteki en yüksek noktasında bulunan küçük bir köşkten manzara, arkasında Merapi Dağı'yla Prambanan'a kadar uzanır.
Ad, yöre halkının kalıntılarla ilişkilendirdiği, Roro Jonggrang halk masalındaki “Leylek Kral” Kral Boko'dan gelir. Masala göre kızı, babasını öldüren prensle evlenmesi istenince bir gecede bin tapınak yapılmasını şart koşmuş ve prensi kandırınca taşa dönüştürülmüştür; gelenek onu Prambanan'daki Şiva tapınağında bulunan Durga heykeliyle özdeşleştirir. 792 tarihli bir yazıt, Mahayana Budizmi'nin izleyicisi Rakai Panangkaran'ın tepede bir manastır olan Abhayagiri Vihāra'yı kurduğunu kaydeder; burada bir Dhyani Buda heykeli de bulunmuştur. Yapı topluluğu daha sonra bir tepe kalesine dönüştü; 856 tarihli bir yazıt onu üst üste yığılmış taşlardan bir savunma kalesi olarak tanımlar. Buluntular arasında Budist heykellerin yanı sıra Durga, Ganeşa ve Garuda'nın Hindu heykelleri ve Şiva'nın bir başka adı olan Rudra'ya adanmış yazıtlı altın bir levha da vardır.
Ziyaret, üç terasın ilkine açılan iki katlı devasa bir kapıyla başlar. Üç kapılı, paduraksa tipinde bir geçit ikinci terasa çıkar; bu kez beş kapılı ikinci bir paduraksa geçidi de üçüncü ve en büyük terasa açılır. Kapıların yakınında beyaz kireçtaşından bir yapı olan Candi Batu Putih durur; platonun kuzey yanında ise üst terasında boş, kare bir kuyu bulunan, yaklaşık 26x26 m boyutunda iki katlı bir kaide olan ve büyük olasılıkla ölü yakma yeri olarak kullanılan Candi Pembakaran yer alır. Yakındaki paseban, kare taş platformlardan oluşan bir gruptur; ahşap sütunlar için delikli taşlar olan umpak'lar, üzerlerindeki salonların çoktan çürüyüp gitmiş ahşaptan yapıldığını gösterir. Kapı yazıtı, Rakai Panangkaran'ın soyundan gelen ve saray üzerindeki hakkını ilan etmek için onu buraya kazıtan Rakai Panabwara'nın adını taşır.
Alanın güneydoğu kesimindeki pendopo, yani kabul salonu, andezitle çevrilmiş kare bir avludur; üç yanında küçük paduraksa kapıları, içinde ise iki bölümlü bir taş platform vardır. Güneyinde, önünde kare bir taş havuz bulunan, üç minyatür tapınaktan oluşan küçük bir mabet yer alır. Doğuda, yöre halkının kaputren, yani kadınlar bölümü dediği alan uzanır: kapılı, duvarla çevrili avlular ve birkaç havuza açılan bir galeri. Bunlardan Amerta Mantana, Hindular için kutsaldır; Nyepi'nin arifesindeki Tawur Agung töreni için suyunu buradan alırlar. Havuzların doğusundaki taş platformlardan bir vadinin üzerinden, karşı yamaçtaki bir Hindu tapınak kompleksi olan Candi Barong görülür. Pendopo'nun kuzeyinde, geri kalanından ayrı olarak, büyük olasılıkla meditasyon için kullanılmış iki mağara bulunur: önünde bir havuz ve üç oyma figür olan Erkek Mağarası Gua Lanang ve onun altında Kadın Mağarası Gua Wadon.




