Çevredeki zirveler, kuzeyden güneye yaklaşık 6 km, batıdan doğuya 14 km uzanan ve Banjarnegara ile Wonosobo ilçeleri arasında paylaşılan bir alanı kuşatır. Verimli tarlaları ona “bulutların üstündeki diyar” lakabını kazandırmıştır; Dieng adı da yüksek yerlerde yaşadığına inanılan atalar ya da tanrıların yeri anlamına gelen Eski Cava dilindeki Dihyang'dan gelir.
8. ve 9. yüzyıllarda Dieng bir Hindu ibadet merkeziydi ve tapınakları Java'da bilinen en eski taş yapıların bazılarını barındırır. Burada bulunanların çoğu ana tanrı olarak Şiva'yı işaret eder: lingga'lar, yoni'ler, heykeller ve onu övgüyle açılan yazıtlar. 9. yüzyıldan kalma Eski Cava dilindeki yazıtlar bölgeyi Dihyang olarak adlandırır ve kutsal yapılarıyla bağlantılı bağışlardan ve yükümlülüklerden söz eder. Thomas Stamford Raffles 1815'te buraya geldiğinde, çoğu suyun içinde duran yaklaşık 400 tapınak ve başka antik kalıntı kaydetmiş; 1856'da J. Kinsbergen eski bir drenaj kanalı olan Gangsiran Aswatama'yı yeniden açmış ve kalıntıların bir kısmını fotoğraflamıştır.
Bugün ayakta kalan tapınak sayısı azdır. Arjuna, Dwarawati ve Gatotkaca kümeleri hâlinde gruplanırlar, Bima tapınağı ise ayrı durur; adlarını Mahabharata karakterlerinden ve Wayang Kulit gölge kuklası tiyatrosunun figürlerinden alırlar. Plato bir zamanlar, çevredeki patlamaların lavlarıyla önü kesilmiş ve zamanla tortuyla dolmuş bir göldü.
Yüzeyin altında volkanik sistem hâlâ canlıdır. Sileri ve Sikidang gibi kraterler etkindir, platoda volkanik göller bulunur ve yeraltı ısısı Batur ve Kejajar bölgelerindeki jeotermal kuyularla elektrik üretmek için kullanılır. İklim serin ve yağışlıdır; en soğuk gecelerde sıcaklık sıfırın altına düşerek tarlaları bun upas denen bir kırağıyla kaplayabilir. Bu manzara meraklıları çeker, ama ürünlere, özellikle de 1985'ten beri yöre tarımına egemen olan patatese zarar verir.




