El-Mansur 1199'da ölüp caminin yapımı durunca minare 44 m'de kaldı. Aynı alandaki modern V. Muhammed Türbesi ile birlikte kalıntılar Rabat'ın başlıca tarihî yapı topluluklarından birini oluşturur ve 2012'de UNESCO Dünya Mirası Listesi'ne alınan tarihî Rabat'ın parçasıdır.
Caminin, el-Mansur'un yeni surlu başkenti Ribat el-Feth'in tacı olması amaçlanmıştı; ancak Muvahhid başkenti aslında hiçbir zaman Marakeş'ten taşınmadı. 183'e 139 metrelik boyutlarıyla döneminin çok büyük bir yapısıydı; bölge seyrek yerleşimli olduğu için muhtemelen seferler öncesinde toplanan birlikler için düşünülmüş, belki aynı zamanda kale işlevi görmesi planlanmıştı. Halefleri camiyi bitirmedi, taşınabilecek neredeyse her şey daha sonra başka yerlerdeki inşaatlar için söküldü ve 1755 Lizbon depremi hasarı daha da artırdı. Neden Hassan adını taşıdığı bilinmiyor, ama ad 13. yüzyılda kullanılıyordu.
Kulenin her bir kenarı 16 metredir. Sevilla'daki Giralda gibi Marakeş'in Kutubiyye minaresini örnek almıştır ve planlanan yüksekliği en az 64 m idi. İçeride merdiven yerine rampalar vardır; böylece müezzin ezan okumak için yukarı atla çıkabiliyordu. Rampalar, at nalı biçimli pencerelerle aydınlanan tonozlu odaların çevresinde döner. Dış yüzlerde sebka desenli panolar ve başlıkları aynı kumtaşından oyulmuş gömme sütunlar bulunur; Endülüs devşirmesi bir mermer sütun başlığı da günümüze ulaşmıştır.
Geniş meydanın karşısında sütun kalıntıları, kıble duvarına doğru uzanan 21 nefe bölünmüş ibadet salonunun planını çizer; bu kadar büyük bir mekâna ışık ve hava getirmek için üç iç avlu da vardı. Muvahhid yapılarında alışılmadık biçimde sütunlar tuğla payeler yerine taş tamburlardan örülmüş silindirlerdir; bu yavaş yöntem caminin bitmemiş kalmasına katkıda bulundu. Fransız ve Faslı arkeologlar 20. yüzyılda kalıntıları kazıp yeniden kurdu; 1960'larda alanın güney tarafı V. Muhammed Türbesi'ni, modern bir camiyi ve bir köşkü alacak biçimde yeniden düzenlendi. Üçü de Vietnamlı mimar Cong Vo Toan'ın tasarımıyla 1971'de tamamlandı.




