Merinî sultanları 13. yüzyılın sonlarında ailelerini buraya gömmeye başladı ve 14. yüzyılın ortalarına kadar eski alanın bir kısmını yeni surlarla çevirdi. Bugün kalıntılar bahçelerin içindedir; leylekler ağaçlarda ve minarenin tepesinde yuva yapar. Chellah 2012'den beri tarihî Rabat UNESCO Dünya Mirası alanının parçasıdır.

Merinîlerden çok önce nehir kıyısında, Moritanya krallığına ait bir kent olan Sala vardı; Sala, Roma döneminde Sala Colonia adını aldı ve eyaletin Atlas Okyanusu kıyısındaki iki büyük deniz üssünden biri oldu. MÖ 3. yüzyıla kadar inen Yeni Pön eserleri, daha da önce burada küçük bir ticaret noktası bulunduğuna işaret eder. Kent 5. yüzyılda terk ediliyordu; buraya gömülen ilk Merinî sultanı Ebu Yusuf Yakub, 1284–85'te alanı eşi Ümmü'l-İzz için seçtiğinde burası bir harabeydi. Haleflerinden birkaçı onu izledi; sonuncusu 1351'de sürgünde ölen Ebu'l-Hasan'dı. 15. yüzyıldan sonra mezarlık birden çok kez yağmalandı; 1755 Lizbon depremi de hâlâ ayakta olanların çoğunu yıktı.

Ziyaretçiler, kerpiç surların kuzeybatısındaki ana kapıdan girer; tuğla ve kesme taştan bu kapı, Bab Oudaya gibi daha önceki Muvahhid örneklerinden beslenir. Yarım sekizgen tabanlı ve kare tepeli, köşelerde mukarnaslarla birbirine bağlanan iki kule, çok dilimli kemerler, oyma deniz kabukları ve yapımını kaydeden Kûfi bir yazıtla çerçevelenmiş sivri bir at nalı kemerin iki yanında yükselir; bu yazıt kapının tamamlanmasını Temmuz 1339'a tarihlendirir. İçeride geçit, alana ulaşmadan önce 90 derece döner.

Kazılmış Roma mahallesi, forumun çevresindeki teraslarda yaklaşık 1,2 hektarlık bir alanı kaplar. Kuzey tarafında, vasal krallar II. Juba ile Ptolemaios'un heykellerinin bulunduğu beş cellalı bir tapınak durur. Daha batıda, Hadrianus döneminde inşa edilen ve masrafını askerî bir subay olan C. Hosidius Severus'un karşıladığı, yaklaşık 48'e 26 metrelik kapitolyum yer alır; dokuz tonozlu dükkân odasından oluşan alt katı ayakta, üstteki tapınak ise yıkılmıştır. Karşısında, yeraltındaki bir nymphaeumun üzerinde sekizgen bir açıklığı olan ve curia ya da bazilika olduğu düşünülen bir yapı, ikisinin arasında da bir zafer takının kaidesi bulunur.

Merinî dinî yapı topluluğu, yani halvet, alanın güneydoğu kısmındadır. Küçük camisi sıra sıra at nalı kemerlerle bölünmüştür; kıble duvarının arkasında yıkık kubbeli türbelerden oluşan bir bahçe mezarlığı vardır. En iyi korunmuş olanı Ebu'l-Hasan'ın türbesidir; taş duvarları Kûfi ve nesih yazıyla Kuran ayetlerinden frizler, sebka desenleri ve çok dilimli kör kemerlerle alçak kabartma olarak oyulmuştur. Yanında, 'Ayn al-Janna kaynağından beslenen ve aslen 13. yüzyıl camisinin abdest yeri olan bir havuzda bugün yılanbalıkları yaşar; bir zamanlar onları beslemenin doğurganlığa yardımcı olduğuna inanılırdı.

Yapı topluluğunun kuzeydoğu yarısında, çoğu araştırmacının medrese olarak tanımladığı yapı, ortasında havuz bulunan uzun avlusunu, küçük öğrenci odalarını ve yer yer günümüze ulaşmış zellij parçalarını korur. Mihrabını dar bir geçit çevreler; muhtemelen hacılar tarafından kullanılıyordu, çünkü yerliler bir zamanlar buraya yapılan bir ziyaretin, gücü yetmeyenler için Mekke'ye hac yerine geçebileceğine inanırdı. Medresenin yaklaşık 15 metre yüksekliğindeki minaresi alanın her yerinden görülür; yüzleri sebka panoları ve çinilerle süslüdür. Caminin ön avlusundan medreseye geçilen kapı, Tlemcen'deki bir kapıya tasarımca yakın, renkli zellij yıldız desenleriyle çerçevelenmiştir. Surların en doğu köşesinde, tonozlu tavanlar altında soyunmalık, soğukluk, ılıklık ve sıcaklık bölümleri olan bir Merinî hamamı durur.