Kompleksin büyük bölümü 1993 ve 1994'te yıkıldı; ayakta kalan kısım, yani giriş binası bugün müze. Ad, bir zamanlar odun ve kömür sobası satan dükkânların sıralandığı phố Hỏa Lò sokağından geliyor; genellikle “ateşli fırın” diye çevriliyor, ama basitçe “soba” anlamına da geliyor.
Fransızlar buraya Maison Centrale diyordu. Fransız Mahallesi'ne yakın olan hapishane 460 mahkûm için tasarlanmıştı; 1913'teki bir yenilemeden sonra kapasite 600'e çıkarıldı, ama günlük sayımlar 1916'da 730 civarına, 1933'te 1.430'a, 1954'e gelindiğinde de 2.000'in üzerine ulaştı. Şehrin ortasındaki konumu hapishane hayatını biçimlendirdi: 1910'lardan 1930'lara kadar seyyar satıcılar pencerelerden içeri mesaj iletiyor, duvarların üzerinden tütün ve afyon atıyor, mektuplar da dışarı uçuşuyordu. Kuzey Vietnam'ın ve Viet Minh'in sonraki liderlerinin çoğu 1930'larda ve 1940'larda burada tutuldu.
Fransızlar 1954'te ayrıldıktan sonra hapishane Vietnam Demokratik Cumhuriyeti'ne geçti. 5 Ağustos 1964'te ilk Amerikalı savaş esiri, esareti 8 yılı aşan donanma pilotu Everett Alvarez Jr. geldi. Amerikalıların taktığı lakap alaycıydı ve otel zincirinden ödünç alınmıştı; pilot Bob Shumaker bunu ilk kez yazıya döktü: Bir kovanın sapına, “Hanoi Hilton”a yeni gelenler için bir selam kazıdı. 1967'nin başından itibaren mahkûmların “Little Vegas” adını taktığı yeni bir bölüm yeni gelenleri barındırdı; John McCain esarette geçirdiği beş buçuk yılın bir bölümünde burada tutuldu. Koşullar 1969'un sonlarından itibaren hafifledi; 1970'teki Sơn Tây baskınından sonra Hỏa Lò, çevredeki kamplardaki mahkûmların çoğunu alarak onları “Camp Unity” denen ortak bir yaşam alanına yerleştirdi.
Müze sömürge dönemine odaklanıyor. Odaları arasında özgün donanımıyla giyotin odası ve Vietnamlı kadın ve erkek siyasi tutukluların hücreleri var; kalıcı sergi hapishanenin nasıl yapıldığını, siyasi tutuklulara uygulanan rejimi ve mahkûmların hapishaneyi nasıl yurtseverler ve devrimciler için bir okula dönüştürdüğünü anlatıyor. Amerikalı pilotların hayatını tek bir oda ele alıyor; bazı ABD'li gaziler bu bölümü, mahkûmların yaşadıklarını hafife aldığı gerekçesiyle eleştirdi. Eski alanın geri kalanında bugün Hanoi Towers ve özgün Fransız sömürge dönemi duvarlarını koruyan bir ticari kompleks bulunuyor.




