Yabancı tüccarlar 15. yüzyıldan 19. yüzyıla kadar buraya uğradı; kentte aralarında 1.068 korunmuş ev ve ahşap Japon Köprüsü'nün de bulunduğu 1.360 tarihî anıt ve alan var. UNESCO kenti 12 Aralık 1999'da Dünya Mirası Listesi'ne aldı.

Vietnamlılardan çok önce bu topraklar Sa Huỳnh kültürüne, ardından 2. yüzyıldan itibaren burayı deniz İpek Yolu üzerinde bir ticaret limanı hâline getiren Champa Krallığı'na aitti; o döneme ait Cham kuyuları ve Trảng Sỏi 1 arkeolojik alanı günümüze ulaştı. Vietnamlı yerleşimciler 15. yüzyılın sonlarından itibaren Nguyễn ailesi yönetiminde geldi; 17. yüzyılın başından itibaren Çinli ve Japon tüccarlar da yerleşti ve her biri kendi sokaklarını ve mahallelerini kurdu. Liman birkaç yüzyıl boyunca zenginleşti, ardından 19. yüzyılda Da Nang ticaretini elinden aldıkça gerilemeye başladı.

Bu kadar çok şeyin ayakta kalmasının nedeni o gerileme: Yeniden yapmaya para olmadığı için eski evler olduğu gibi korundu. Çin topluluğu geleneksel Çin üslubunda beş lonca salonu yaptı; bunlardan biri merkez salon işlevi görüyor. Japonların en dikkate değer katkısı, 17. yüzyılın başlarından kalma 10 metrelik ahşap bir köprü olan Japon Köprüsü (cầu Nhật Bản). 19. yüzyıldaki Fransız yönetimi sokaklara Fransız üslubunda kent evleri ekledi, ancak ticaret kentinin özgün sokak düzeni bozulmadan kaldı.

Kentin tamamı devlete ait; devlet onu 1985'te Ulusal Kültürel Miras Alanı ilan etti, 2009'da özel ulusal statüye yükseltti ve çevresinde 280 hektarlık bir tampon bölge bulunuyor. Kentte gündüz ya da hava karardıktan sonra yürüyen ziyaretçiler dükkân cephelerinin, dar ara sokakların ve Çinlilerin yaptığı tapınakların önünden geçiyor.