Tuğladan köprü başlarının her birinde iki açıklık vardır; orta bölümün beş açıklığı ise suyun içinde yükselen tuğla ayaklara oturur. Köprünün üç bölümünü ayrı ama birbirine bağlı üç çatı örter; tapınak kuzey uçtadır ve girişi köprünün ortasından, suyun hemen üzerinden yapılır.

Köprüye, o zamanlar Faifo adıyla bilinen limana yerleşmiş Japon tüccarlar 1593'te başladı ve 1595'te bitirdi; köprü onların mahallesini kanalın karşı yakasındaki Çin yerleşimine bağlıyordu. Tapınağı 1653'te eklediler; efsaneye göre amaç, depremlere yol açtığına inanılan canavar Namazu'yu yatıştırmaktı. Tapınağı bir maymun ve bir köpek heykelinin beklemesi bu yüzdendir: Japon halk inanışında Namazu'yu bu iki tanrı denetim altında tutar. Tapınak uzun zamandır Trấn Vũ'ya adanmış bir sunak olarak kullanılıyor ve onun için her yıl bir şenlik düzenleniyor.

Lord Nguyễn Phúc Chu 1719'daki ziyaretinde köprüye “uzaktan gelen konukları karşılayan köprü” anlamına gelen Lai Viễn Kiều adını verdi; bu ad bugün de tapınak girişinin önünde Çin karakterleriyle yazılıdır. Köprünün ve tapınağın her yerinde başka chữ Hán yazıtları da görülür. Çatıya baktığınızda kiremitlerin uçlarını kapatan porselen kâseleri görebilirsiniz. 1817, 1865, 1915 ve 1986'daki onarımlar Japon unsurlarını yavaş yavaş Vietnam ve Çin unsurlarıyla değiştirdi; bu yüzden bugün görülen köprü üçünü bir arada taşır. Köprü Şubat 1990'da Ulusal Tarihî-Kültürel Eser ilan edildi.