Tarihi 1.000 yılı aşkın bir geçmişe uzanır; Eski Çay-At Kervan Yolu'ndaki tüccarlar bir zamanlar burada buluşurdu. 4 Aralık 1997'de kuzeydeki iki köy, Baisha ve Shuhe ile birlikte UNESCO Dünya Mirası Listesi'ne alındı.
Kasabanın en çok bilinen yanı su yollarıdır. Düşen yeraltı suyu seviyesi ve kitle turizminin gelişi bir zamanlar sistemi zayıflattı; hükümetin su teminatında yaptığı değişiklikler onu yeniden işler hâle getirdi. UNESCO kaydından yaklaşık iki yıl önce bölgeyi şiddetli bir deprem vurdu; eski yapıların çoğu UNESCO Dünya Mirası Merkezi'nin yönlendirmesiyle yeniden yapıldı.
Evler, burada iki kültürün nasıl buluştuğunu gösterir. Nakhiler ahşap ve kerpiç yapı üslubunu Ming hanedanı döneminde Nanjing'den gelen Han Çinlisi tüccarlardan aldı; yerel marangozlar karmaşık ahşap iskeletleri hâlâ hiçbir çizim kullanmadan kurar. Pencereler çoğu zaman çiçek ve kuş oymalarıyla süslüdür; bu işi bugün, her mevsimin bitki ve hayvanlarını tasvir eden Han üslubunda Bai ustaları yapar; oymalı paneller ziyaretçilere de satılır.
Müzik ve dans da aynı karışımı taşır. Nakhiler klasik Çin müziğini o Ming dönemi konuklarından öğrendi ve Çin'in başka yerlerinde çoktan kaybolmuşken hâlâ çalarlar; bir Han ayin müziği türü olan Dongjing Müziği, Shuhe ve Baisha'nın yanı sıra Dayan'da da icra edilir. Sokak köşelerinde Nakhi giysili kadınlar, her yaştan komşunun katıldığı halka danslarını yönetir; zaman zaman Tibet halka dansları da görülür.
Turizm eski sokakları büyük ölçüde eskisi gibi bırakmış, ama orada yaşayanların çoğu gitmiştir. Sakinlerin yaklaşık %90 ile %95'i evlerini kiraya verip taşındı; konut parsellerinin onda dokuzundan fazlası bugün konukevi, dükkân ve restorandır.




