İspanyolcada Salineras de Maras diye bilinen Maras Tuzlaları, İspanyol öncesi döneme uzanan ve İnka, sömürge ve cumhuriyet dönemleri boyunca bugüne kadar kullanılmaya devam eden bir tuz işletmesi.

Kaba taş ve kilden istinat duvarlarıyla yerinde tutulan, her biri yaklaşık beş metrekare büyüklüğünde ve otuz santimetre derinliğinde 4.500 kadar havuz var. Yamacın tepesindeki tuzlu bir pınar ana bir kanalı besliyor; bu kanal suyu her havuza ulaştıran daha küçük kanallara ayrılıyor; böylece bütün yamaç havuzların arasından akan dar su yollarıyla örülü.

Tuz ayda bir toplanıyor. Havuzlar pınar suyuyla beş santimetre kadar doldurulup üç gün buharlaşmaya bırakılıyor; bu döngü, bir ayın sonunda tuz birkaç inç kalınlığa ulaşana kadar tekrarlanıyor. İşçiler ardından tuzu elle ya da kazmayla kırıyor, küçük parçalar hâlinde çıkarıyor ve Marasal deposuna gitmeden önce kurumaya bırakıyor. Üst katman sofra tuzu, ikincisi dökme tuz, üçüncüsü de sanayi ya da tarım için satılıyor. Kurak mevsimde tuz daha hızlı birikiyor ve pembe ya da beyaz çıkıyor; yağışlı mevsimde daha yavaş toplanıyor ve çoğunlukla kahverengi oluyor.

Havuzlar 400 kadar aileye ait ve kuşaktan kuşağa geçiyor; bir havuz yalnızca Maras ya da Pichingoto köylerinde oturan başka birine satılabiliyor. Bölgedeki kazılarda Chanapata, Killke ve İnka üsluplarında çanak çömlek çıktı; 16. yüzyıl kayıtları da havuz sahipleri arasında İnka soylularının torunlarını sayıyor. 1980'den beri tuz ticaretini Maras ve Pichingoto halkına ait bir şirket olan Marasal yürütüyor.