Keçuvaca adı genellikle “kraliyet şahininin kalesi” diye çevriliyor. 1983'te Cusco'yla birlikte UNESCO Dünya Mirası Listesi'ne alındı.
Yüzeyde bulunan çanak çömlek, tepenin MS 900 dolayında yerleşim gördüğünü gösteriyor, ama büyük yapılar İnkaların eseri. İnka sözlü tarihi bunları Pachacuti'ye ve ardıllarına bağlıyor ve Pachacuti'nin Cusco'yu bir aslan olarak tasarladığını anlatıyor: İki nehrinin buluştuğu yer kuyruk, ana meydan gövde; kuzeydeki yüksek zemindeki bir kale de başı olacaktı. 16. yüzyılda yapıyı iki kez gören İspanyol vakanüvis Pedro Cieza de León, taşradan gelen 20.000 adamın burada nöbetleşe çalıştığını; kimilerinin taş çıkardığını, kimilerinin deri ve lif halatlarla taş taşıdığını, kimilerinin de temel hazırladığını yazdı.
Meydanın yanındaki üç teras duvarı, çoğu kişinin görmeye geldiği bölüm. En uzunu 400 metre kadar uzanıyor, duvarlar 6 metre dolayında yüksekliğe sahip ve en büyük kireçtaşı blok 100 tonu rahatça aşıyor. Taşlar birbirine o kadar sıkı kenetlenecek biçimde yontulmuş ki birçoğunun arasına bir kâğıt bile giremiyor; yuvarlatılmış köşelerinin, birbirine geçen çeşitli biçimlerinin ve hafif içe eğimlerinin Cusco depremlerini atlatmalarına yardım ettiği düşünülüyor. Pizarro'nun adamları Cusco'ya vardığında Pedro Pizarro kaleyi çok yüksek iki yuvarlak kule ve silah ve kalkanlarla dolu odalarla anlattı.
Ziyaretçilerin gördüğü, özgün yapının küçük bir parçası. Cusco kuşatmasından sonra İspanyollar alanı taş ocağı olarak kullandı ve birkaç yıl içinde büyük bölümünü sökerek düzgün taşlarını sömürge kiliseleri, hükümet binaları ve varlıklı İspanyolların evleri için götürdü; geride çoğunlukla taşınamayacak kadar büyük taşlar kaldı. Bazı bölümlerdeki daha kaba üst istinat duvarları, erozyonu önlemek için yapılmış modern eklemeler. Binlerce kişinin toplanması için yapılan büyük meydan hâlâ törenlere hizmet ediyor: Perulular kış gündönümünü ve yeni yılı kutlayan yıllık İnka bayramı Inti Raymi'yi duvarların yakınında sahneliyor; Warachikuy festivali de her yıl burada düzenleniyor.




