Aşağıda Urubamba Nehri alanı üç yandan kıvrılarak sarıyor; uçurumlar suya 450 metre iniyor, bu yüzden sabah sisi çoğu zaman vadiden yukarı yükseliyor. Peru çevredeki alanı 1981'de Tarihî Koruma Alanı ilan etti; UNESCO 1983'te alanı hem kültürel hem doğal Dünya Mirası olarak listeye aldı.
Arkeologlar genel olarak, bu malikâneyi orta ve aşağı Urubamba'yı fetheden imparator Pachacutec'in yaptırdığı konusunda hemfikir; insan kalıntılarının radyokarbon tarihlemesi 1420 ile 1530 dolaylarında yerleşim olduğuna işaret ediyor. Burada çoğu imparatorluğun farklı köşelerinden getirilmiş hizmetkârlardan oluşan yaklaşık 750 kişinin yaşadığı, yerin İspanyol fethi sıralarında boşaldığı düşünülüyor. Ardından alanı orman kapladı. 1902'de Perulu kâşif Agustín Lizárraga harabelere ulaştı ve soyadını ve tarihi, Üç Pencere tapınağının ortadaki penceresine kömürle yazdı; 1911'de yerel bir çiftçi olan Melchor Arteaga, Yale'den Hiram Bingham'ı yamaçtan yukarı götürdü ve Bingham'ın raporları alanı dünyaya tanıttı. Bingham'ın Yale'e götürdüğü binlerce obje 2010-2012 yılları arasında Peru'ya iade edildi ve Cusco'nun koloni dönemi merkezinin yakınındaki Casa Concha müzesinde kalıcı olarak sergileniyor.
Kale iki bölüme ayrılıyor: güneydoğuda teraslardan oluşan bir tarım kesimi ve evler, tapınaklar ve depolardan oluşan bir kent kesimi; kent kesiminin de üstte Hanan ve altta Hurin olmak üzere iki yarısı var. Yaklaşık 200 yapı, merkezi bir meydanın iki yanındaki geniş, paralel teraslarda duruyor ve duvarlara oyulmuş taş merdivenlerle birbirine bağlanıyor. Teraslar, vadiden taşınan iri taşlar, çakıl, kum ve üst toprak katmanlarıyla inşa edilmiş; böylece şiddetli yağmur dağı aşındırmak yerine akıp gidiyordu.
Hanan'da Kutsal Meydan'ın avlularında Ana Tapınak ve doğu yakasında, beyaz granit bloklardan tek duvarı harabelere ve dağlara bakan üç büyük yamuk açıklıkla delinmiş Üç Pencere tapınağı yer alıyor. Bunların yukarısında, basamaklı bir platformun üzerinde, Keçuva dilindeki adı “güneşin bağlandığı yer” anlamına gelen oyma bir ritüel taş olan Intihuatana duruyor; 11 Kasım ve 30 Ocak civarında öğle güneşi neredeyse tam tepesinde oluyor ve taş gölge düşürmüyor. Torreón, granit kayalar arasındaki mağaraya benzer bir oyuğun üzerine yapılmış kavisli bir kule; alandaki en iyi kesme taş işçiliğinin bir kısmı ve güneş ışığını yakalayan açıklıklar burada. Yanındaki küçük bir kapı Huayna Picchu'ya doğru bir manzara sunuyor.
Hurin'de evler ve atölyelerden oluşan üç simetrik yapı grubu Ana Meydan'a bakıyor; yakındaki Kondor Tapınağı ritüel mağaraları, çoğunlukla bir kondor olarak yorumlanan büyük bir oyma taşla birleştiriyor. Hemen kuzeyindeki Inti Mach'ay mağarasında, güneşin yalnızca aralık gündönümüne yakın birkaç gün içeri ulaşacağı şekilde hizalanmış tünel benzeri bir pencere var; o gündönümünde soylu erkek çocuklar burada erkekliğe kabul edilirdi. Alanın her yerinde duvarlar harçsız, kuru örgüyle yapılmış; yamuk kapı ve pencereler, yuvarlatılmış köşeler ve hafifçe içe eğik duvarlar, fay hatlarıyla çevrili bu dağda yapıların depremleri atlatmasına yardımcı oldu.
Nasıl gidilir
Alışılmış yol, PeruRail ve Inca Rail'in işlettiği trenlerle Cusco'dan ya da Ollantaytambo'dan, harabelerin aşağısında Urubamba kıyısındaki Aguas Calientes kasabasına gitmek; oradan bir otobüs girişe kadar 8,6 kilometrelik yolu çıkıyor, ziyaretçiler yürüyerek de çıkabiliyor. İnka Yolu, demiryolunun 82. ya da 104. kilometresinden başlayan, 4.200 metrede bir geçitten aşan ve alana Inti Punku'dan (Güneş Kapısı) giren, yaklaşık 42,5 kilometreye varan bir yürüyüş rotası. Üçüncü seçenek karayoluyla Hidroelektrik istasyonuna gidip oradan Aguas Calientes'e yürümek ya da kısa bir tren yolculuğu yapmak.




