Kasaba, Patakancha Nehri'nin Willkanuta'ya (Urubamba) kavuştuğu yerde, 2.792 metrede, Cusco'nun karayoluyla 72 kilometre kadar kuzeybatısında bulunuyor ve İnka Yolu'nun başlangıç noktalarından birine giden güzergâhın üzerinde. 15. yüzyılın ortalarında imparator Pachacuti buradaki daha eski bir kasabayı fethedip yerle bir etti, bölgeyi kişisel mülküne kattı ve kasabayı zarif yapılar, teraslar ve sulama sistemleriyle yeniden kurdu; imparatorun hizmetkârları tarlaları işlerken kasaba İnka soylularını barındırıyordu.
İspanyol fethi sırasında burası, İnka direnişinin önderi Manco Inca için bir kale ve geçici başkent oldu. 1537'de yakındaki Mascabamba ovasında Cusco'dan gelen bir İspanyol seferini, ilerleyişini yüksek teraslardan durdurup ovayı suyla basarak geri püskürttü; yine de ertesi yıl Vilcabamba ormanlarına çekildi. Vadiye giden yollar üzerindeki savunmaları arasında iki dar kapısıyla surlu T'iyupunku geçidi de vardı.
Patakancha'nın sol kıyısındaki kasaba, dört uzun sokağı yedi paralel sokağın kestiği İnka ızgara planını koruyor; güney yarısında her blok iki kanchadan, yani bir avlunun çevresinde dört tek odadan oluşan surlu yapı gruplarından meydana geliyor. Nehrin karşı yakasındaki Araqhama mahallesinde Manyaraki meydanı, İnka döneminden beri burada yaşandığını gösteren bir kilise ve kuzeyde Baño de la Ñusta ile Templo de Agua'nın da aralarında bulunduğu oyma kaya tapınakları ve su yapıları yer alıyor.
Araqhama'nın üzerinde, esasen dinî bir yer olmasına karşın sık sık Kale diye anılan Tapınak Tepesi, yani Cerro Bandolista yükseliyor. Merdivenler Pumatallis teraslarından kesilip birbirine oturtulmuş taşlardan yapılma Tapınak bölümüne tırmanıyor; burada On Nişli Avlu, Oyma Oturaklı Platform ve Altı Monolit Duvarı'yla tamamlanmamış Güneş Tapınağı bulunuyor. Çevrede pembe riyolit bloklar dağınık hâlde duruyor ve bazılarının bitmiş duvarlardan söküldüğü açıkça görülüyor; yani alan terk edildiğinde inşa ve yeniden inşa hâlâ sürüyordu. Taşlar Urubamba'nın karşı yakasında, 5 kilometre kadar ötedeki Kachiqhata ocaklarından getirildi; yolda bırakılmış “yorgun taşlar”, onları taşımak için kullanılan rampaların ve yolların güzergâhını hâlâ belli ediyor.
Sıradan İnka tarım teraslarından daha özenli yapılmış kesme taş teraslar vadinin yamaçlarına tırmanıyor. Plaza de Armas'ın güneyinde, Callejón adı verilen çukurda kalan bir teras şeridi nehre doğru 700 metre kadar uzanıyor; duvarları günün ısısını depolayıp şeridi üstteki araziden 2 ila 3 °C daha sıcak tutuyor; bu da daha alçak rakımlara özgü ekinleri yetiştirmeye yetiyor. Şeridin öbür ucunda, Pachacuti'nin sarayı olduğu düşünülen ve birbirine bağlı yapılar ile meydanlardan oluşan Q'ellu Raqay duruyor; çevredeki yamaçlarda da yükseklikleri, rüzgâr ve havalandırma sayesinde tahılın çürümesini önleyen taş ambarlar var.




