Bahçeler eski şehir surlarının batısında, Menara Havalimanı'na yakın düz bir arazidedir: 195 metre uzunluğunda ve 160 metre genişliğinde bir havuz, kenarındaki 19. yüzyıl köşkü ve çevrelerinde devasa bir meyve bahçesi. Agdal Bahçeleri ve surlarla çevrili medineyle birlikte 1985'ten beri UNESCO Dünya Mirası alanının parçasıdır.
Muvahhid hükümdarı Abdülmümin araziyi 1157 civarında düzenletti; tasarım muhtemelen Kutubiyye Camii'nin mekanik minberini de yapan Malagalı mühendis Hajj al-Ya'ish'e aitti. Bu tür bahçeler önce verimli çiftlikler, ancak ikinci olarak eğlence yerleriydi. Merinîler Fes'i başkent yapınca gerilediler; su üzerine ilk köşkü yaptıran Saadiler onları onardı. Bugünkü biçimlerini ise 19. yüzyılda meyve bahçelerini yeniden diken ve su sistemini onaran Alaouite sultanları Moulay Abd ar-Rahman ile oğlu IV. Muhammed'e borçludurlar. 20. yüzyılın başlarına kadar burada deve kuşu yetiştirildi.
Adın kökeni belirsizdir. Menara minare, deniz feneri ya da işaret ateşi anlamına gelebilir ve genellikle köşkle ilişkilendirilir; ancak tarihçi Gaston Deverdun adın Muvahhidler dönemine uzanabileceğini ve bahçelerin kabaca hizalandığı, kuzeydoğudaki Kutubiyye minaresine gönderme yapabileceğini düşünüyordu.
Meyve bahçesi hâlâ büyük ölçüde zeytin ağaçlarından oluşur; aralarında bazı meyve ağaçları ve serviler de vardır ve hepsi 10 metrelik düzenli bir ızgara içinde dikilmiştir. Su, Yüksek Atlas'a doğru yükselen arazideki yeraltı suyuna ulaşmak için sabit bir eğimle kazılmış yeraltı kanalları olan khettaralar aracılığıyla gelirdi. Havuz, suyunu yer çekimiyle ağaçlara ulaştırabilmek için zemin seviyesinin üstündedir; çevresindeki yürüyüş yoluna merdivenlerle çıkılır, kuzeydoğu merdivenlerinin dibinde de bir zamanlar çeşme olan küçük, sekizgen bir havuz bulunur.
1870'te tamamlanan taş köşkün, yeşil kiremitli piramit biçimli bir çatı altında iki katı ve duvarlarla çevrili küçük bir bahçesi vardır. Zemin kattaki üç kemerli bir revak suyun kenarının üzerine uzanır; onun üstünde bir balkon, arabesklerle ve tamamlanma tarihini veren bir yazıtla boyanmış büyük bir kör kemerle dışarı açılır. Süslemesi dönemin diğer Alaouite yapılarındaki gibi ölçülüdür: tuğlayı andıran boyalı kenarlar, aşı boyası desenler ve pencerelerin çevresinde oymalı, boyalı alçı; içeride boyalı ahşap tavanlar.




