Şelale, eski Quebec City'nin kalbine yaklaşık 12 km uzaklıkta Boischatel'i Beauport ilçesinden ayıran sınırı belirler ve Niagara Şelalesi'nden 30 m daha yüksektir. Çevresindeki arazi Montmorency Şelalesi Parkı (Parc de la Chute-Montmorency) olarak koruma altındadır.
Merdivenler ziyaretçileri farklı seviyelerdeki birkaç seyir noktasına götürüyor; bir asma köprü şelalenin tepesinden geçerek parkın iki yarısını birleştiriyor; bir funitel de yolcuları şelalenin dibi ile tepesi arasında taşıyor. Yazın park, arkasında dökülen suyla uluslararası bir havai fişek yarışmasına ev sahipliği yapıyor; bu aylarda nehir yatağındaki yüksek demir oranı suya sarı bir parıltı veriyor. Kışın donan su zerreleri şelalenin dibinde Sugarloaf (Şeker Külahı) olarak bilinen bir buz konisi oluşturuyor.
Şelale yüzyıllardır sanatçıları ve yazarları cezbetti. Tümgeneral James Wolfe'un yaveri Yüzbaşı Hervey Smythe, Quebec Muharebesi'nden birkaç ay önce, 31 Temmuz 1759'da İngiliz kampından şelalenin eskizini yaptı; William Elliott da bu çizimi bir gravüre dönüştürdü. Robert Clow Todd 1845'te buz konisini, Joseph Légaré 1850'de kışın şelaleyi resmetti; John Keats ise 1816 tarihli Sleep and Poetry şiirinde “Montmorency'nin korkunç dikliği”nden söz etti.




