Tepede, çevresi yaklaşık 700 metre ve derinliği 30 metre kadar olan yuvarlak bir kraterin içinde, Piquinho ya da Pico Pequeno denen daha genç bir koni yaklaşık 70 metre yükselir; tabanında kükürtçe zengin fumaroller tüter.
Yanardağ jeolojik açıdan genç sayılır, yaklaşık 750 bin yaşındadır. Tarihî püskürmeleri zirveden değil yamaçlardaki bacalardan oldu: 1562–1564'te güneydoğu yamacından çıkan lav denize ulaştı, 1718'deki bir yamaç püskürmesi de akıntıları kıyıya kadar gönderdi; son püskürme Aralık 1720'de gerçekleşti. Dağ ilk kez 1972'de rezerv olarak koruma altına alındı; aşağıdaki yamaçlarda UNESCO Dünya Mirası olan Pico Adası bağ peyzajı yer alır. Azorlar Üniversitesi ve ortak üniversitelerin 1998'de zirve kalderasında 2.225 m yükseklikte kurduğu PICO-NARE araştırma istasyonu, Kuzey Amerika ve Avrupa'dan gelen hava kirliliğinin Kuzey Atlantik üzerindeki atmosferi nasıl etkilediğini inceler.
Tırmanış teknik bir çıkıştan çok işaretli bir yürüyüş rotasıdır. Dağdaki sığınaktan zirveye yürüyüş, kırmızı-sarı çizgili, yaklaşık 1 metre yüksekliğindeki ahşap direklerle işaretlenmiş patikalarda 5 kilometre kadar tutar; bulut yokken her direk bir sonrakini görür. Asıl zorluk havadır: bulut, yoğun sis ve sağanak her an bastırabilir, zirve genellikle başlangıç noktasından yaklaşık 10 °C daha soğuktur ve kışın tepe karla kaplanır. Böyle koşullarda dağı tanımayan yürüyüşçüler işaretli patikayı kaybedebilir.
Bitki örtüsü yükseklikle değişir. Yaklaşık 1.200 ile 1.400 metre arasında korunaklı yerlerde Juniperus brevifolia ve Erica azorica gibi defne ormanı çalıları yetişir; daha yukarıda Daboecia azorica ve yabani kekik gibi alçak funda bitkileri ile yalnızca bu dağda ve yalnızca zirve yakınında bulunan nadir Silene vulgaris cratericola görülür. Daha da yukarıda bitki örtüsü seyrelir ve yerini lav akıntılarına, çakıla ve siyah cürufa bırakır. Açık bir günde zirveden hemen yakındaki Faial ve daha uzakta Terceira, São Jorge ve Graciosa görülür.




